Congenital heart disease in children and adultsOutcomes of long-term endocavitary cardiac pacing in children - Szklarz, Eliza; Jędrzejczyk-Patej, Ewa; Czapla, Krystyna (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2013)
Wstęp: Dzięki rozwojowi kardiologii i kardiochirurgii okresu noworodkowego, wczesnej diagnostyce wad wrodzonych oraz zaburzeń rytmu i przewodnictwa serca systematycznie obniża się wiek i zwiększa liczba dzieci i młodych dorosłych poddawanych procedurom elektrofizjologicznym. Dzieci wymagające leczenia stałą stymulacją serca stanowią 1–2% całej populacji kwalifikowanej do implantacji kardiostymulatora. Celem pracy było przedstawienie wyników leczenia stałą stymulacją serca u dzieci poddanych endokawitarnej implantacji kardiostymulatora w obserwacji długoterminowej. Materiał i metody: Obserwacji poddano grupę 106 dzieci do 12 lat po implantacji. Zakres wieku dzieci wynosił 2–17 lat, waga 13–58,8 kg. Wśród badanych było 91 dzieci z blokiem przedsionkowo-komorowym lub dysfunkcją węzła zatokowego po chirurgicznej korekcji wrodzonej wady serca, 7 pacjentów z wrodzonym całkowitym blokiem przedsionkowo-komorowym, 4 pacjentów z pozapalną niewydolnością węzła zatokowego, 4 pacjentów z objawową bradykardią po transplantacji serca. Wyniki: U wszystkich 106 pacjentów implantowano układ endokawitarny z rodzajem stymulacji zgodnym ze wskazaniami. Średni czas zabiegu wynosił 92 min, średni czas fluoroskopii 9 min 37 s. W obserwacji odległej średni czas żywotności baterii wynosił 5 lat. Wnioski: Przezżylna implantacja układu stymulującego jest metodą małoinwazyjną i możliwą do zastosowania u dzieci.