Znaczenie telomerazy w diagnostyce i terapii onkologicznej u kobiet po menopauzie - Lipińska, Natalia; Rubiś, Błażej (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2013)
Telomery wraz z telomerazą odpowiadają za ochronę oraz utrzymanie stabilności genomu wszystkich komórek eukariotycznych. Liczne badania na ten temat wykazały, że szczególnymi cechami większości komórek nowotworowych są podwyższona ekspresja i aktywność telomerazy w porównaniu z komórkami somatycznymi. Stwarza to potencjalną możliwość zastosowania telomerazy jako specyficznego markera zmian nowotworowych, ale i celu terapii. W  odniesieniu do nowotworów układu rozrodczego kobiet pojawiają się jednak wątpliwości związane z wysokim potencjałem proliferacyjnym prawidłowych komórek budujących takie organy, jak macica czy jajniki; tym samym kwestionowana jest specyficzność wspomnianego markera. Potencjał ten jednak zanika wraz z wejściem kobiety w okres menopauzy. Wiek kobiety i zmiany hormonalne wpływają na funkcjonowanie wielu tkanek, zmienia się m.in. aktywność telomerazy w komórkach endometrium i jajników. Odmienna charakterystyka aktywności telomerazy oraz długość telomerów w komórkach kobiet w okresie pomenopauzalnym daje możliwość wykorzystania tych czynników do opracowywania nowych testów diagnostycznych i metod terapeutycznych. Poniższa praca ma na celu podsumowanie informacji dotyczących znaczenia telomerów i telomerazy w  diagnostyce oraz terapii onkologicznej kobiet po menopauzie.