Diagnostyka i leczenie pęcherzycy – konsensus Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego - Kowalewski, Cezary; Dmochowski, Marian; Placek, Waldemar; Waszczykowska, Elżbieta; Nowicki, Roman; Flisiak, Iwona; Czajkowski, Rafał; Brzezińska-Wcisło, Ligia; Szepietowski, Jacek; Kaszuba, Andrzej; Woźniak, Katarzyna (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2014)
Streszczenie Pęcherzyca jest akantolityczną dermatozą pęcherzową o potencjalnie śmiertelnym przebiegu. Podstawą laboratoryjnego rozpoznania pęcherzycy jest badanie immunopatologiczne wycinka skórnego, w którym stwierdza się związane in vivo IgG, rzadziej Iga, w przestrzeniach międzykomórkowych naskórka. W celu ustalenia charakterystyki antygenu lub antygenów rozpoznawanych przez autoprzeciwciała i, co się z tym wiąże, określenia podtypu klinicznego pęcherzycy konieczne są badania surowicy metodami immunologicznymi. Leczenie pęcherzycy polegające na połączeniu prednizonu w początkowej dawce 1–1,5 mg/kg m.c. z azatiopryną jest uznane obecnie przez większość dermatologów i rekomendowane przez europejską grupę ekspercką jako leczenie z wyboru w typowych przypadkach, przy czym inne leki immunosupresyjne, leki biologiczne, dożylne immunoglobuliny znajdują zastosowanie w przypadkach opornych na klasyczne leczenie oraz w rzadkich odmianach pęcherzycy