Choroby tarczycy w okresie menopauzy - Kuzdak, Krzysztof; Czyż, Wojciech (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2004)
Choroby gruczołu tarczowego mają zwykle wpływ na funkcjonowanie całego organizmu człowieka. Zaburzenia funkcji wydzielniczej tarczycy dużo częściej dotyczą kobiet niż mężczyzn. Leczenie chirurgiczne lub farmakologiczne przypada w 70% na lata między 40. a 60. rokiem życia kobiety. Jest to okres przestrojenia organizmu w zakresie czynności endokrynnej gonad i związanych z tym zaburzeń czynnościowych i organicznych. W tym czasie następuje spadek poziomu estrogenów i jednocześnie występują zmiany w poziomie hormonów tarczycy w wyniku nadczynności gruczołu lub niedoczynności po leczeniu chirurgicznym – strumektomii, tyreoidektomii, po ablacji radioaktywnym izotopem jodu lub w postaciach zapalnych chorób tarczycy. Istotne znaczenie dla chorych mają zmiany stężeń hormonów, które prowadzą do nasilenia lub zahamowania chorób i stanów patologicznych wieku menopauzalnego. Osteoporoza, choroby układu krążenia, czas wystąpienia menopauzy, częstość występowania nowotworów gruczołu tarczowego, zaburzenia emocjonalne i inne zmiany w fizjologii, spowodowane współistnieniem chorób tarczycy i menopauzy są przedmiotem badań. Wartość ich jest poznawcza i poszerza wiedzę na temat mechanizmów sterujących procesami chorobowymi na poziomie molekularnym np. rola aktywiny A, interleukin 1, 6, 8, TNFα i innych. Najważniejsze są jednak wnioski kliniczne z nich płynące, które pozwalają na wczesne rozpoznanie patologii i poszukiwanie najkorzystniejszych sposobów zapobiegania objawom i zmianom organicznym.