Artykuł oryginalnyBadanie cech temperamentu skalą TEMPS-A (Temperament Evaluation of Memphis, Pisa, Paris and San Diego – Autoquestionnaire version) u chorych na schizofrenię i choroby afektywne - Dembińska-Krajewska, Daria; Rybakowski, Janusz (Neuropsychiatria i Neuropsychologia/Neuropsychiatry and Neuropsychology, 2014)
Wstęp: Skala TEMPS-A ( Temperament Evaluation of Memphis, Pisa, Paris and San Diego – Autoquestionnaire version ) mierzy pięć temperamentów afektywnych: depresyjny, cyklotymiczny, hipertymiczny, drażliwy i lękowy. Została zweryfikowana w populacji polskiej i zastosowana w naszym kraju do mierzenia związku temperamentów afektywnych z czynnikami klinicznymi, farmakologicznymi i genetycznymi w różnych chorobach psychicznych, somatycznych i u osób zdrowych. Celem obecnej pracy było porównanie nasilenia cech temperamentów afektywnych u chorych na schizofrenię, chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD) i chorobę afektywną jednobiegunową (ChAJ). Materiał i metody: Badaniem objęto 167 osób, w tym 58 chorych na schizofrenię (35 mężczyzn, 23 kobiety), 52 chorych na ChAD (22 mężczyzn, 30 kobiet) i 57 chorych na ChAJ (24 mężczyzn, 33 kobiety). Nawiązując do aktualnych koncepcji klinicznych i genetycznych, dokonano szczegółowego porównania między schizofrenią a ChAD oraz między ChAD a CHAJ. Wyniki : Porównanie chorych na schizofrenię i ChAD wykazało istotnie większe nasilenie temperamentu drażliwego w grupie ChAD. Natomiast porównanie chorych na ChAD i ChAJ wykazało istotnie większe nasilenie temperamentu cyklotymicznego i drażliwego w grupie ChAD. W grupie ChAD stwierdzono większe nasilenie temperamentu hipertymicznego w porównaniu z ChAJ, ale różnica nie osiągnęła poziomu istotności statystycznej. Wnioski: Wykazany brak istotnych różnic z zakresie 4 z 5 badanych temperamentów afektywnych między grupą chorych na schizofrenię i ChAD może stanowić potwierdzenie wyników badań dotyczących wspólnego podłoża genetycznego tych chorób. Natomiast różnice w zakresie temperamentów cyklotymicznego, drażliwego i w pewnym stopniu hipertymicznego między pacjentami z ChAD w porównaniu z osobami z ChAJ pozwalają prognozować, iż większe nasilenie tych cech u chorych na ChAJ może stanowić czynnik ryzyka późniejszej konwersji diagnostycznej w ChAD.