Multi-factor analysis of failure of renal replacement therapy in acute renal failure developed after cardiac surgery - Nawrocki, Pawel; Szwedo, Ireneusz; Tyc, Joanna; Hawrysz, Anna; Janiak, Kamila; Cichoń, Romuald (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2015)
Wstęp: Ostra niewydolność nerek jest rzadkim (2–15%), ale bardzo niebezpiecznym powikłaniem operacji kardiochirurgicznych, obarczonym śmiertelnością rzędu 40–80%. W celu ratowania życia chorzy poddawani są zabiegom dializoterapii. Celem pracy była ocena wpływu określonych czynników na śmiertelność wśród pacjentów kardiochirurgicznych poddanych terapii nerkozastępczej z powodu ostrej pooperacyjnej niewydolności nerek. Materiał i metody : Retrospektywnej analizie poddano dane 45 pacjentów operowanych kardiochirurgicznie w latach 2009–2013, u których włączono terapię nerkozastępczą z powodu pooperacyjnej ostrej niewydolności nerek. Analizowano związek czynników okołooperacyjnych ze śmiertelnością, dzieląc przy tym pacjentów na grupę nr 1 – zmarłych w trakcie leczenia; oraz grupę nr 2 – tych, którzy przeżyli do momentu wypisania ze szpitala. Wyniki : Spośród 3509 pacjentów 45 (1,25%) wymagało włączenia leczenia nerkozastępczego po operacji. Przed wypisem ze szpitala zmarły 23 osoby (51,11%) (grupa nr 1). Pacjentów z tej grupy charakteryzował starszy średni wiek (70,21 vs 67 lat) i wyższy średni wynik w skali EuroSCORE (9,28 vs 7,15) (p < 0,05), częściej przechodzili zabieg złożony (63,63% vs 28,57%) (p < 0,05), częściej wymagali podawania katecholamin w okresie pooperacyjnym (100% vs 68,42%) (p < 0,005) oraz mieli większe średnie stężenie mocznika we krwi przed rozpoczęciem dializ (156,65 vs 102,54 mg/dl) (p < 0,05). Wnioski : Wysoki wynik w skali EuroSCORE, zabieg złożony, duże stężenie mocznika we krwi przy włączaniu terapii nerkozastępczej oraz potrzeba użycia katecholamin w okresie pooperacyjnym okazały się statystycznie istotnymi czynnikami zwiększającymi śmiertelność w badanej populacji chorych. Wymienione czynniki mogą posłużyć do identyfikacji pacjentów o zwiększonym ryzyku zgonu, wymaga to jednak potwierdzenia w dalszych badaniach na szerszej populacji chorych.