Kobieta – lekarz medycyny rodzinnej pracownikiem naukowym uniwersytetu medycznego – na przykładzie Turcji - Unluoglu, Ilhami; Saatci, Esra; Akpinar, Ersin (Family Medicine & Primary Care Review, 2015)
W XII w. pierwsze uniwersytety w Europie, z paroma wyjątkami, przyjmowały wyłącznie mężczyzn. Dopiero w XIX w. kobiety mogły zostać studentkami i wykładowcami na większości europejskich uniwersytetów. Obecnie w Turcji kobiety zajmują jedną trzecią stanowisk akademickich. Praca w medycynie jest na trzecim miejscu pod względem częstości wybierania jej przez kobiety. Prawdopodobnie 30% lekarzy rodzinnych i prawie połowa ze 100 000 pracowników naukowych w Turcji jest płci żeńskiej. Odsetek kobiet maleje jednak na wyższych stanowiskach. 47% lekarzy rezydentów, 35% asystentów, 31,6% profesorów nadzwyczajnych i 27,4% profesorów zwyczajnych było kobietami. Pierwszy etat wykładowcy medycyny rodzinnej przyznano w 1994 r. Do 15 marca 2012 r. mianowano 82 profesorów nadzwyczajnych i 16 profesorów zwyczajnych medycyny rodzinnej. Wśród 82 profesorów nadzwyczajnych 46% (38) i 16 profesorów zwyczajnych 25% (4) było kobietami. Zmiana postawy przedstawicieli środowiska akademickiego medycyny rodzinnej może poprawić satysfakcję z wyboru drogi zawodowej i poczucie sukcesu u mężczyzn i kobiet. Szkoły medyczne powinny szczególnie zwracać uwagę na postawy przedstawicieli środowiska akademickiego dotyczące równości płci w udzielaniu awansów i ustalaniu wysokości płac. Dydaktycy muszą tak rozwijać wiedzę i umiejętności studentów medycyny i lekarzy rezydentów, w tym te dotyczące drogi zawodowej, aby mogli skutecznie praktykować swój zawód. Najlepsza możliwa medycyna rodzinna potrzebuje specjalistów znających się na sprawach równości płci, którzy rozumieją kulturalne, społeczne i polityczne wyznaczniki zdrowia i są w stanie zdecydowanie na nie reagować.