Prawne aspekty prowadzenia i korzystania z neuroterapii - Szewczyk, Rafał Łukasz; Siedlecki, Maciej Łukasz; Ratomska, Marta Agnieszka (Neuropsychiatria i Neuropsychologia/Neuropsychiatry and Neuropsychology, 2016)
Nieinwazyjne techniki neuroterapii ( neurofeedback , TMS, tDCS) zyskują coraz większą popularność jako metody wspierające leczenie i rehabilitację procesów poznawczych, zaburzeń emocjonalnych oraz dysfunkcji o charakterze sensomotorycznym. Mimo nieinwazyjności wspomnianych metod, wśród pacjentów i początkujących terapeutów pojawiają się obawy co do ich potencjalnej szkodliwości. Tymczasem w Polsce wciąż nie ma regulacji prawnych, które określałyby zakres kompetencji, jakie powinna posiadać osoba mogąca świadczyć usługi neuroterapeutyczne. Pojawia się zatem pytanie o rodzaj i zakres odpowiedzialności, jaki spoczywa na neuroterapeutach. Niniejszy artykuł ma dwa zasadnicze cele: 1) zaprezentowanie trzech najpowszechniejszych metod neuroterapii z uwzględnieniem potencjalnych zagrożeń związanych z ich stosowaniem; 2) scharakteryzowanie sytuacji prawnej zarówno neuroterapeutów, jak i ich pacjentów. Dlatego też na początku artykułu zostaną omówione zasady działania neurofeedbacku , przezczaszkowej stymulacji magnetycznej oraz przezczaszkowej stymulacji prądem stałym. Następnie na podstawie zapisów prawa cywilnego zostaną przedstawione warunki oraz granice odpowiedzialności neuroterapeutów jako osób świadczących usługi zdrowotne, a także konsekwencje wynikające z tej odpowiedzialności. Omówione zostaną różnice między odpowiedzialnością deliktową oraz kontraktową, jak również między błędem terapeutycznym a błędem diagnostycznym. Sprecyzowany zostanie rodzaj umowy między terapeutą a pacjentem i możliwe formy jej zawierania. Wskazane zostaną również konsekwencje niedopełnienia zobowiązań wynikających z zawartej umowy oraz warunki i możliwości dochodzenia zadośćuczynienia za krzywdę lub szkodę, jakie pacjent może ponieść z winy terapeuty.