System podstawowej opieki medycznej we Włoszech – przegląd - Petrazzuoli, Ferdinando (Family Medicine & Primary Care Review, 2016)
System podstawowej opieki zdrowotnej we Włoszech był wzorowany na systemie obowiązującym w Wielkiej Brytanii i został ustanowiony w 1978 r. W 2000 r. system opieki zdrowotnej we Włoszech otrzymał 2. miejsce na świecie po systemie francuskim w rankingu Światowej Organizacji Zdrowia. Od tamtej pory jego wydajność stale spada głównie z powodu polityki oszczędnościowej. Prowadzona polityka oszczędnościowa nie jest uzasadniona przez oficjalne dane OECD, które pokazują, że wydatki włoskiej służby zdrowia są poniżej średniej w krajach OECD. Efekty jakościowe prawie zawsze pokazują wyraźny podział na północ i południe w niemal wszystkich sektorach opieki zdrowotnej. Odpowiedzialność za opiekę zdrowotną jest obecnie podzielona między rządem centralnym a 19 regionami i 2 autonomicznymi prowincjami (Trento i Bolzano), które od dawna różnią się bardzo pod względem rozwoju gospodarczego, dochodów na mieszkańca, demografii i kultury. Różnice można znaleźć w prawie każdej dziedzinie opieki zdrowotnej, w kształtowaniu polityki zdrowotnej, wydatkach na opiekę zdrowotną, jakości opieki zdrowotnej, satysfakcji z korzystania z publicznej służby zdrowia i organizacji usług opieki zdrowotnej. Zaletami systemu podstawowej opieki zdrowotnej we Włoszech są ciągłość opieki i uniwersalizm; wadami są: rozdęta biurokracja, obciążenie pracą, brak podstawowych świadczeń socjalnych dla lekarzy, takich jak płatne zwolnienia lekarskie oraz brak wydziału zdrowia publicznego na uniwersytecie, a także brak jakiejkolwiek perspektywy rozwoju zawodowego na poziomie akademickim.