Śmiertelność kobiet z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST i wstrząsem kardiogennym – wyniki z rejestru PL-ACS - Kołodziej, Małgorzata; Kurzawski, Jacek; Janion-Sadowska, Agnieszka; Gierlotka, Marek; Poloński, Lech; Gąsior, Mariusz; Sadowski, Marcin (Medical Studies/Studia Medyczne, 2016)
Wprowadzenie : Wstrząs kardiogenny (CS), obarczony wysoką śmiertelnością szpitalną, jest jednym z najgorzej rokujących powikłań zawału serca niezależnie od sposobu leczenia. U chorych z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) różnice zależne od płci są dobrze udokumentowane. Stwierdzono korzystne efekty stosowania angioplastyki wieńcowej. Nie ma jednak danych na temat podgrupy osób ze wstrząsem kardiogennym. Cel pracy : Ocena różnic w przebiegu klinicznym i rokowaniu pomiędzy kobietami a mężczyznami ze STEMI powikłanym CS oraz analiza czynników determinujących rokowanie u kobiet. Materiał i metody: Do badania włączono 3589 kolejnych pacjentów z CS, których wybrano z dużego, wieloośrodkowego narodowego rejestru 57 400 pacjentów ze STEMI. Wyniki i wnioski: Kobiety miały większe opóźnienie od początku objawów do rozpoczęcia leczenia (przyjęcie w ciągu 2 godzin: 37,1% vs 44,8%; p < 0,001). Rzadziej były kwalifikowane do leczenia inwazyjnego (40,4% vs 48,1%; p < 0,001), rzadziej stentowano u nich tętnice wieńcowe (86,8% vs 90,1%; p = 0,045), stosowano inhibitory IIb/IIIa (15,3% vs 20,1%; p < 0,001) i klopidogrel (46,3% vs 53,6%; p < 0,001). Kobiety miały większą niż mężczyźni śmiertelność szpitalną i roczną (55% vs 45,8%; p < 0,001 i 72,5% vs 63,8%; p < 0,001). Kobiety z CS rzadziej otrzymywały optymalne leczenie, co skutkowało gorszym rokowaniem. Wnioski : Należy zachęcać lekarzy do stosowania nowoczesnego postępowania bez względu na płeć pacjenta. Tylko wtedy korzyść z leczenia inwazyjnego może być w pełni oceniona, a hipoteza o przynoszącym korzyści leczeniu zgodnym z wytycznymi będzie mogła zostać zweryfikowana.