Zaburzenia mowy w chorobie Alzheimera - Wasilewski, Tadeusz Paweł; Kachaniuk, Hanna (Neuropsychiatria i Neuropsychologia/Neuropsychiatry and Neuropsychology, 2016)
Choroba Alzheimera jest najczęstszą przyczyną otępienia u osób w wieku starszym. Szacuje się, że stanowi 60–70% wszystkich zaburzeń otępiennych. Jest chorobą zwyrodnieniową układu nerwowego o nie do końca poznanej przyczynie i mechanizmach powstawania i dotyczy 5–10% osób powyżej 60. roku życia i ok. 50% osób powyżej 85. roku życia. Choroba Alzheimera jest zaburzeniem neurodegeneracyjnym o stosunkowo szybkim przebiegu, związanym z nieodwracalną utratą neuronów w różnych obszarach mózgu. Powoduje postępujące zmiany w zakresie czynności psychicznych i funkcji neurologicznych, prowadząc w ciągu kilku lat do inwalidztwa psychofizycznego i śmierci pacjenta. Liczbę osób cierpiących na chorobę Alzheimera na świecie ocenia się na 15–21 mln. Szacuje się, że w Polsce otępienie typu Alzheimera dotyka 250 tys. osób, a porównywalna liczba pacjentów cierpi na inne postacie otępienia. We Francji liczba ta obecnie wynosi ok. 850 tys. pacjentów, a do 2020 r. wzrośnie do 1,2 mln. Obok wysuwających się na plan pierwszy deficytów pamięci typowych dla procesów otępiennych, pacjenta charakteryzują zaburzenia sfery językowej w postaci anomii, trudności z wykorzystaniem właściwych słów, używanie słów o znaczeniu ogólnym, nadmierne używanie zaimków, neologizmów, obniżenie sprawności leksykalnej i fluencji słownej. W artykule omówiono zaburzenia komunikacji językowej oraz problemy artykulacyjne, które mają charakter progresywny i współwystępują z zaburzeniami innych wyższych funkcji psychicznych.