Poród martwego dziecka. Sytuacja kobiety rodzącej w Polsce w świetle badania ankietowego - Mess, Eleonora; Bartoszczyk, Iwona; Jerczak, Bartosz P.; Ornat, Maciej; Pirogowicz, Iwona (Medycyna Paliatywna/Palliative Medicine, 2016)
Niepowodzenia położnicze stanowią trudną sytuację dla kobiet i ich rodzin. Celem pracy było kompleksowe zbadanie sytuacji kobiety po porodzie martwego dziecka w Polsce. Badaniem objęto 50 kobiet, które straciły ciążę w różnym okresie jej trwania. Badania przeprowadzone zostały wśród pacjentek Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu, a także wśród kobiet korzystających z pomocy Fundacji By Dalej Iść, która oferuje pomoc i wsparcie osobom doświadczonym stratą dziecka. W przeprowadzonych badaniach wykorzystana została metoda sondażu diagnostycznego. Techniką badawczą była ankieta składająca się z szesnastu pytań zamkniętych oraz jednego pytania otwartego, w którym matki mogły napisać o swoich przeżyciach związanych ze stratą dziecka. Z przeprowadzonych badań wynika, że wiele matek nie miało możliwości pożegnania się ze swoimi martwo urodzonymi dziećmi. Połowa kobiet po porodzie była zdecydowanie przekonana o korzystnym wpływie pożegnania z dzieckiem na przeżywanie późniejszej żałoby. Na pytanie o to, kto udzielił kobiecie wsparcia w warunkach szpitalnych, większość wskazała na położną i rodzinę. Na trzecim miejscu znalazł się psycholog, natomiast mniej niż połowa ankietowanych wskazała na lekarza. Pomimo że większość matek uznała tworzenie grup wsparcia za dobry pomysł, niewiele z nich korzystało z takiej formy pomocy. Zdaniem autorów liczba kobiet mających trudności z możliwością pożegnania swojego dziecka jest zbyt duża. Należy pochylić się nad stanem profesjonalnej szpitalnej opieki psychologicznej, która zapewniana jest kobietom po urodzeniu martwego dziecka. Należy zwiększyć nacisk kładziony na domową opiekę prowadzoną przez położne środowiskowe. W celu podniesienia poziomu opieki psychologicznej należy rozważyć częstsze tworzenie specjalnych grup wsparcia.