Wysięk w jamie opłucnej jako manifestacja kliniczna nawrotu rdzeniaka płodowego – opis przypadku - Bernas, Maria; Słomian, Grzegorz; Utracka-Hutka, Beata; Nowara, Elżbieta; Maksymiuk, Beata (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Rdzeniak płodowy jest rzadkim nowotworem ośrodkowego układu nerwowego (OUN), występującym głównie u dzieci; częstość występowania u dorosłych nie przekracza 1 proc. Nowotwór ten rzadko daje przerzuty odległe (7,7 proc.), najczęściej do kości (77 proc.), węzłów chłonnych (33 proc.) i płuc (17 proc.), czego przyczyn można się dopatrywać w odrębności anatomicznej i immunologicznej układu nerwowego, jak i w stosunkowo krótkim czasie całkowitego przeżycia chorych. W leczeniu rdzeniaków płodowych rozsianych poza OUN korzyści terapeutycznych można oczekiwać przy kojarzeniu leków z grupy alkilujących, antybiotyków cytotoksycznych, alkaloidów. W pracy przedstawiono opis przypadku 36-letniego chorego, u którego w grudniu 2000 r. wykonano radykalny zabieg operacyjny usunięcia guza móżdżku i rozpoznano rdzeniaka płodowego, następnie zastosowano uzupełniającą radioterapię. Nawrót choroby w postaci rozsiewu pozaczaszkowego (przerzuty do klatki piersiowej i kości: opłucna, płuco, żebra, kręgosłup piersiowy, mostek) wystąpił 3 lata po leczeniu pierwotnym. W obrazie klinicznym dominowała duszność spowodowana nawracającym wysiękiem w jamie opłucnej oraz bóle ściany klatki piersiowej spowodowane naciekiem mięśni międzyżebrowych i osteolizą żebra. W leczeniu zastosowano chemioterapię wielolekową w oparciu o cisplatynę, ifosfamid i etopozyd. Przed rozpoczęciem leczenia systemowego chory otrzymał radioterapię przeciwbólową na okolicę objętej naciekiem ściany klatki piersiowej. Po 6 cyklach uzyskano znaczną regresję zmian w klatce piersiowej w badaniu TK oraz całkowite ustąpienie objawów klinicznych. Powikłaniem leczenia była niedokrwistość wymagająca podania erytropoetyny i substytucji masą erytrocytarną.