Dializoterapia w raku nerki - Smoszna, Jerzy; Pietrzak, Bożena (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Najczęstszym nowotworem nerek jest rak pochodzenia nabłonkowego. Chirurgiczne usunięcie guza z częściowym lub całkowitym wycięciem nerki stanowi podstawowy sposób leczenia. Chorzy niezakwalifikowani do operacji otrzymują leczenie onkologiczne w postaci immuno- i/lub chemioterapii. Każdy etap diagnostyczno-terapeutyczny, w tym szczególnie diagnostyka radiologiczna z użyciem wysokoosmotycznych środków kontrastowych i następowe leczenie chirurgiczne, może wikłać się ostrą niewydolnością nerek (o.n.n.): przednerkową (spowodowaną hipowolemią przed- i śródoperacyjną, krwotokiem), polekową (immuno- i chemioterapia) oraz pozanerkową w wyniku naciekania przez nowotwór dróg moczowych z następowym upośledzeniem odpływu moczu. Szczególnie zagrożeni są pacjenci starsi wiekowo, z upośledzoną już wcześniej wydolnością nerek. Profilaktyka tego powikłania obejmuje monitorowanie wskaźników wydolności nerek i winna być kontynuo- wana w toku całego postępowania chirurgiczno-onkologicznego z uwzględnieniem ryzyka nerkowego kolejnych etapów leczenia W szczególności utrwalona faza o.n.n. wymaga nadzoru przez ośrodek dysponujący możliwością leczenia nerkozastępczego. Zastosowanie dializoterapii w trybie nagłym jest konieczne w stanach zagrożenia życia wynikających z hiperpotasemii, hiperwolemii, kwasicy nieoddechowej i hiperazotemii. W niektórych przypadkach podejmowana jest również decyzja o dializoterapii przewlekłej. Wybór metody dializacyjnej zależy każdorazowo od stanu klinicznego pacjenta i dostępności metody w ośrodku prowadzącym leczenie.