Kierunki badań nad zastosowaniem terapii celowanej w raku nerki - Leśniewski-Kmak, Krzysztof (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Dokonano krótkiego przeglądu niektórych kierunków badań nad metodami zaliczanymi do tzw. terapii celowanej, stosowanymi w badaniach klinicznych nad leczeniem raka nerki. Do najciekawszych punktów uchwytu terapii celowanej należą czynniki wpływające na proces angiogenezy. Krytyczna rola VEGF ( vascular endothelial growth factor ) przejawia się jego nadekspresją w wielu nowotworach, a także jego udziałem w wielu zjawiskach o kluczowym znaczeniu dla rozwoju nowotworu. Istnieje szereg teoretycznych możliwości supresji VEGF. Do inhibitorów kinazy tyrozynowej należy PTK-878, hamujący enzym znanych receptorów dla VEGF oraz SU 11248, o działaniu antyangiogennym, ale też bezpośrednio przeciwnowotworowym. Wyniki badania II fazy, skłoniły do zainicjowania prowadzonego obecnie badania III fazy. Preparat o wielotorowym działaniu, BAY 43-9006, dostarczył szczególnie interesujących danych od chorych z rakiem nerki. Obecnie prowadzone jest badanie fazy III, u chorych z progresją po immunoterapii. Preparatem naturalnego pochodzenia jest Neovastat (AE-941), o wielopunktowym mechanizmie działania. Uzyskano zachęcające wyniki badania II fazy, jednak nie opublikowano wyników badania fazy III. Bevacizumab – przeciwciało monoklonalne przeciw VEGFR – w badaniu II fazy u chorych z rakiem jasnokomórkowym nerki pozwolił na wydłużenie czasu do progresji przerzutowego raka nerki. Zdolny do zablokowania mTOR ( Mammalian target of rapamycin ), co prowadzi do uniemożliwienia komórce przejścia z fazy G1 do S jest CCI 779 – estr rapamycyny, makrolidu o właściwościach m.in. przeciwnowotworowych. W trakcie badań jest bortezomib – inhibitor proteasomu, lek zarejestrowany w leczeniu szpiczaka. Odnotować należy też inne podejścia terapeutyczne, takie jak terapia genowa. Badania zmierzające do poprawy wyników leczenia raka nerki są więc wielotorowe.