Intensywna czynnościowa insulinoterapia – analogi czy insuliny ludzkie krótko działające - Pietrzak, Mariusz (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2005)
Podstawą leczenia cukrzycy jest wyrównanie glikemii i poprawa jakości życia. Naśladowanie fizjologicznego, dobowego profilu wydzielania insuliny jest podstawowym celem leczenia insuliną. Leczenie to ma poprawić jakość życia pacjenta, uwolnić od dolegliwości związanych z chorobą, zapobiegać ostrym i przewlekłym powikłaniom. Rozliczne badania pokazują, że te cele są możliwe do osiągnięcia, jeżeli lecząc chorego wytworzymy stan prawie normoglikemii. Wszystkie metody intensywnej insulinoterapii mają na celu osiągnięcie podstawowego stężenia insuliny, wpływającego na metabolizm między posiłkami oraz poposiłkowych wzrostów insulinemii, związanych ściśle z posiłkami. Ustalając dobowe zapotrzebowanie na insulinę, dokonujemy rozdziału jej na insulinę wolno wchłaniającą się z tkanki podskórnej, która zapewnić ma podstawowe stężenie insuliny we krwi w ciągu całej doby oraz bolusy insuliny szybko wchłanianej z tkanki podskórnej i jak najkrócej działającej. Można to uzyskać stosując analogi krótko działające, insuliny ludzkie krótko działające, insuliny NPH, analogi bezszczytowe. W wielu badaniach porównywano stosowanie ww. insulin. Do leczenia analogami należy wybrać pacjentów, którzy rzetelnie i z pełną odpowiedzialnością akceptują sposób terapii, stosując się do wymagań, jakie ona stawia. Ale doświadczenie kliniczne jednoznacznie mówi, że żadna, nawet najlepsza insulina, nie poprawi kontroli wyrównania cukrzycy, jeśli pacjent nie będzie współdziałał z zespołem leczącym, nie będzie dbał o odpowiednią i optymalną dla niego dietę, dobrany i optymalny wysiłek fizyczny, nie będzie systematycznie prowadził samokontroli i analizował jej elementów.