Nadciśnienie tętnicze – od rozpoznania do leczenia. Część I – diagnostyka i klasyfikacja nadciśnienia tętniczego - Skrzypiec-Spring, Monika; Chlebda, Ewa; Spring, Adam; Skrzypiec, Dominika; Merwid-Ląd, Anna; Trocha, Małgorzata; Szumny, Dorota; Szeląg, Adam (Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 2005)
Nadciśnienie tętnicze należy do najczęściej występujących schorzeń układu krążenia i najważniejszych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Według klasyfikacji WHO/ISH wyróżnia się ciśnienie tętnicze prawidłowe, nadciśnienie tętnicze łagodne, umiarkowane i ciężkie oraz izolowane nadciśnienie skurczowe. Terapia nadciśnienia tętniczego obejmuje postępowanie niefarmakologiczne, farmakologiczne oraz, w przypadku nadciśnienia wtórnego, leczenie schorzeń będących jego przyczyną. O konieczności wdrożenia leczenia farmakologicznego decyduje całkowite ryzyko sercowo-naczyniowe, zależne od wysokości ciśnienia tętniczego, schorzeń współistniejących, powikłań narządowych nadciśnienia oraz obecności innych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Celem terapii jest uzyskanie wartości ciśnienia tętniczego niższych od 140/90 mmHg, a u chorych na cukrzycę lub niewydolność nerek niższych od 130/80 mmHg.