Zastosowanie optycznej koherentnej tomografii w diagnostyce obrzęku plamki po zabiegach usunięcia zaćmy u chorych na cukrzycę - Kubicka-Trząska, Agnieszka; Romanowska-Dixon, Bożena (Klinika Oczna / Acta Ophthalmologica Polonica, 2018)
Obrzęk plamki jest obecnie jedną z najczęstszych przyczyn zaburzeń widzenia po niepowikłanej chirurgii zaćmy. To powikłanie w grupie chorych bez współistniejących czynników ryzyka występuje z częstością 1% do 30%, przy tym w przedziale od 0,1% do 2,3% jest to klinicznie znamienny obrzęk. Patofizjologia obrzęku plamki po operacji zaćmy pozostaje nie do końca wyjaśniona; uważa się, że bierze w niej udział wiele różnych czynników takich jak zapalenie, wzrost przepuszczalności naczyń krwionośnych, obecność trakcji plamkowo-szklistkowych oraz toksyczne działanie światła podczas zabiegu. Ryzyko rozwoju obrzęku plamki po operacji zaćmy wzrasta u chorych z retinopatią cukrzycową, a u chorych z rozpoznanym przed chirurgią zaćmy cukrzycowym obrzękiem plamki obserwuje się progresję zmian obrzękowych centralnej siatkówki. Ryzyko wystąpienia obrzęku plamki po operacji zaćmy u chorych na cukrzycę bez retinopatii cukrzycowej wzrasta 1,8 raza, a u chorych z retinopatią cukrzycową – aż 6,2 raza. Diagnostyka obrzęku plamki po operacji zaćmy jest oparta na badaniach klinicznym, angiograficznym oraz optycznej koherentnej tomografii. Spośród ww. metod optyczna koherentna tomografia charakteryzuje się najwyższą czułością. Pozwala ona na analizę jakościowych i ilościowych parametrów plamki oraz na zbadanie zależności między stanem centralnej części siatkówki przed operacją zaćmy a jej stanem po operacji.