Kaszel – diagnostyka i terapia u chorych objętych opieką paliatywną - Zasowska-Nowak, Anna; Ciałkowska-Rysz, Aleksandra (Medycyna Paliatywna/Palliative Medicine, 2018)
Częstość występowania kaszlu przewlekłego u osób objętych opieką paliatywną wynosi 10–70% wśród chorych na nowotwory oraz 60–95% wśród chorych na zaawansowane choroby układu oddechowego i układu krążenia. U chorych na nowotwory kaszel może być objawem choroby podstawowej, powikłaniem stosowanego leczenia lub objawem schorzeń współistniejących. Długotrwały, uciążliwy kaszel jest objawem wpływającym negatywnie na jakość życia pacjentów, stanowiącym dodatkowy czynnik potęgujący zmęczenie towarzyszące chorobie nowotworowej, prowadzącym do stanu wyczerpania fizycznego, zaburzeń snu, złej kontroli innych objawów (m.in. bólu i duszności) oraz pogorszenia relacji towarzyskich. Określenie przyczyn kaszlu pozwala na wdrożenie odpowiedniego postępowania, w którym istotne znaczenie ma leczenie przyczynowe (o ile jest możliwe), odstawienie leków nasilających odruch kaszlowy, optymalizacja leczenia chorób współistniejących oraz włączenie postępowania niefarmakologicznego. Zastosowanie leków przeciwkaszlowych o potwierdzonej skuteczności (lewodropropizyna, butamirat, morfina, kodeina, dihydrokodeina, dekstrometorfan, kromoglikan sodowy) należy rozważyć w przypadku braku skuteczności powyższego postępowania.