Znaczenie osteoporozy w praktyce ortopedycznej - Synder, Marek; Bara, Tomasz (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2003)
Osteoporoza, występująca u 10% populacji jest stwierdzana u ponad 30% kobiet w wieku powyżej 50. roku życia. Problem osteoporozy stwarza problem złamań osteoporotycznych. Najczęstszymi złamaniami osteoporotycznymi są złamania bliższego końca kości udowej, kręgosłupa, dalszej nasady kości promieniowej. Najczęstszym i najbardziej niebezpiecznym złamaniem jest złamanie bliższego końca kości udowej. Ten typ złamania stwarza zarówno problemy socjalne, jak i terapeutyczne. Większość pacjentów z tymi złamaniami ma schorzenia towarzyszące, które komplikują leczenie złamania. Zaleca się, aby leczenie chirurgiczne złamania bliższego końca kości udowej rozpoczynać w dniu złamania, a następnie wdrożyć wczesne uruchomienie i indywidualny program rehabilitacji. Innymi częstymi złamaniami osteoporotycznymi są złamania kręgosłupa. Są one najczęściej złamaniami kompresyjnymi kręgów i bardzo rzadko wymagają interwencji chirurgicznej. Złamania dalszej nasady kości promieniowej są także częstymi złamaniami osteoporotycznymi. W słabej kości osteoporotycznej interwencja chirurgiczna jest czasem konieczna, ale najczęściej stosuje się unieruchomienie. Leczenie złamania osteoporotycznego musi być prowadzone razem z leczeniem osteoporozy jako choroby. Bisfosfoniany, kalcytonina, wapń są stosowane w leczeniu osteoporozy obok leczenia złamań osteoporotycznych.