Kiła. Rekomendacje diagnostyczno-terapeutyczne Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego. Część 1: kiła wczesna i późna - Wojas-Pelc, Anna; Pastuszczak, Maciej; Serwin, Agnieszka; Rudnicka, Iwona; Majewski, Sławomir; Czajkowski, Rafał; Flisiak, Iwona; Placek, Waldemar; Maj, Joanna; Maleszka, Romuald; Rudnicka, Lidia (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2018)
Kiła ( syphilis , lues ) jest układową chorobą bakteryjną wywołaną przez krętka bladego ( Treponema pallidum subsp. pallidum ) przenoszoną głównie poprzez kontakty seksualne lub u kobiet w ciąży przez łożysko na płód. Ze względu na bogatą symptomatologię obejmującą skórę oraz błony śluzowe diagnostyka i leczenie kiły powinny pozostawać w kompetencjach specjalistów z zakresu dermatologii i wenerologii. Częstość zachorowań na kiłę od kilku lat stale się zwiększa, co powoduje, że choroba jest istotnym problemem epidemiologicznym współczesnej medycyny. W przeciwieństwie do wielu innych chorób zakaźnych, dotychczas nie opracowano metod hodowli czynnika etiologicznego kiły. Standardem diagnostycznym są metody pośrednie, takie jak odczyny serologiczne. Testy serologiczne wykorzystywane są również w monitorowaniu efektów leczenia. Złotym standardem terapeutycznym w kile jest penicylina podawana parenteralnie. W części pierwszej rekomendacji omówiono szczegółowo obraz kliniczny, postępowanie diagnostyczne i lecznicze w przypadku kiły wczesnej i późnej z wyłączeniem kiły ośrodkowego układu nerwowego oraz kiły u kobiet w ciąży.