Kiła. Rekomendacje diagnostyczno-terapeutyczne Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego. Część 2: kiła układu nerwowego, kiła u kobiet w ciąży oraz kiła wrodzona - Wojas-Pelc, Anna; Pastuszczak, Maciej; Serwin, Agnieszka; Rudnicka, Iwona; Majewski, Sławomir; Czajkowski, Rafał; Flisiak, Iwona; Placek, Waldemar; Maj, Joanna; Maleszka, Romuald; Rudnicka, Lidia (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2018)
Kiła ( syphilis , lues ) jest układową chorobą bakteryjną przenoszoną głównie poprzez kontakty seksualne, wywołaną przez krętka bladego ( Treponema pallidum subsp. pallidum ). Ze względu na bogatą symptomatologię obejmującą skórę oraz błony śluzowe diagnostyka i leczenie kiły powinny pozostawać w kompetencjach specjalistów z zakresu dermatologii i wenerologii. Częstość zachorowań na kiłę od kilku lat stale się zwiększa, co powoduje, że choroba jest istotnym problemem epidemiologicznym współczesnej medycyny. W przeciwieństwie do wielu innych chorób zakaźnych, dotychczas nie opracowano metod hodowli czynnika etiologicznego kiły. Standardem diagnostycznym są metody pośrednie, takie jak odczyny serologiczne. Testy serologiczne wykorzystywane są również w monitorowaniu efektów leczenia. Złotym standardem terapeutycznym w kile jest podawana parenteralnie penicylina. W części drugiej rekomendacji szczegółowo omówiono obraz kliniczny, postępowanie diagnostyczne i lecznicze kiły układu nerwowego, kiły u kobiet w ciąży oraz kiły wrodzonej.