Samoocena wybranych aspektów jakości życia podopiecznych objętych długoterminową opieką stacjonarną - Toczyńska, Aneta; Krajewska-Kułak, Elżbieta; Łukaszuk, Cecylia (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2012)
Wstęp: Polska jest jednym z wielu krajów, w których systematycznie rośnie zapotrzebowanie na opiekę długoterminową. Cel pracy: Samoocena wybranych aspektów jakości życia przez podopiecznych objętych długoterminową opieką stacjonarną. Materiał i metody: Badania zrealizowano w grupie pensjonariuszy Niepublicznego Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego w Ustrzeszy i wykorzystano w nim kwestionariusz autorski ankietowy oraz skale Activities of Daily Living (ADL), Geriatryczną Skale Oceny Depresji oraz Skalę Akceptacji Choroby (AIS). Wyniki: W opinii badanych pielęgniarka była osobą, która najczęściej (37/56) i najlepiej (25/56) sprawowała opiekę medyczną nad nimi. Wiadomość o chorobie u prawie połowy wywołała lęk (27/56). Diagnozę z ust lekarza usłyszało 40 osób. Najważniejsze dla chorych w zapewnieniu poczucia komfortu był udział rodziny w pielęgnacji. Czternastu z 56 pacjentów nie poradziło sobie z chorobą — byli bierni i uważali, że podejmowanie jakichkolwiek działań nie ma sensu. Potwierdzono powyższe skalą AIS, w której 30 z 56 chorych uzyskało poniżej 20 punktów. Respondenci najbardziej bali się niesprawności i samotności. W większości swoje zdrowie i samopoczucie oceniali na 3–5 punktów w 10-punktowej skali. Najbardziej uciążliwe były dla podopiecznych: trudności w poruszaniu się (41/56), nietrzymanie moczu (31/56) i stolca (27/56). U 22 podopiecznych choroba wpłynęła na pogorszenie ich stosunków rodzinnych. W teście ADL 43 z 56 badanych uzyskała 2 i mniej punktów, co wskazuje na znaczną niepełnosprawność. W skali GDS 12 chorych uzyskało 11 –15 punktów, co sugeruje, że byli w stanie ciężkiej depresji. Wnioski: Rozpoznanie choroby u większości chorych wywołało lęk oraz negatywną zmianę stosunków rodzinnych. Najważniejszym czynnikiem składającym się na komfort przewlekle chorego był udział rodziny w pielęgnacji chorego. Za najbardziej uciążliwe w codziennym funkcjonowaniu podopieczni uważali trudności w poruszaniu się, nietrzymanie moczu i stolca. U prawie u wszystkich badanych choroba spowodowała obniżenie aktywności i liczby zainteresowań.