Ocena występowania niedożywienia u chorych z nowotworami złośliwymi przewodu pokarmowego - Szczepanik, Antoni M.; Walewska, Elżbieta; Ścisło, Lucyna; Kózka, Maria; Kłęk, Stanisław; Czupryna, Antoni; Kulig, Jan (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2010)
Wstęp. Niedożywienie jest zjawiskiem nieodłącznie związanym z chorobami nowotworowymi przewodu pokarmowego i występuje u około 30–50% pacjentów w momencie przyjęcia do szpitala. Stan ten sprzyja występowaniu powikłań i pogarsza rokowanie. Dlatego istotna jest wczesna identyfikacja chorych z niedożywieniem i wdrożenie adekwatnego leczenia. Cel pracy. Celem pracy było określenie, czy wyniki wybranych metod oceny stanu odżywienia są porównywalne u chorych z nowotworami złośliwymi przewodu pokarmowego. Materiał i metody. Wybrano cztery najczęściej stosowane wskaźniki oceny stanu odżywienia (% utratę masy ciała, wskaźnik masy ciała, stężenie albumin i całkowitą liczbę limfocytów). Dokonano porównania wyników uzyskanych po analizie dokumentacji 915 pacjentów z rozpoznanym rakiem żołądka, trzustki i jelita grubego. Wyniki i wnioski. Stan niedożywienia uzyskany na podstawie wskaźnika % utraty masy ciała charakteryzował 41,0% wszystkich chorych, 46,7% chorych na raka żołądka, 63,4% na raka trzustki i 32,7% na raka jelita grubego. Zbliżone wartości obserwowano dla całkowitej liczby limfocytów (cll) i wynosiły odpowiednio 42,3%; 41,7%; 40,0%; 43,0%. Niedożywienie ze względu na stężenie albumin (alb) rozpoznano odpowiednio u 16,9%; 21%; 16,3%; 14,4% pacjentów. Ocena wskaźnika masy ciała wskazała na niedożywienie u 9,9% wszystkich chorych. Powiązania statystyczne wykazano między stężeniem albumin a % utratą masy ciała, czego nie stwierdzono między % utratą masy ciała a całkowitą liczbą limfocytów. Wyniki przeprowadzonych badań sugerują, że wstępnym przesiewowym kryterium rozpoznania niedożywienia może być % utrata masy ciała z ostatnich 3-6 miesięcy, a dopiero w przypadku jej stwierdzenia dokonanie pogłębionego badania oceny stanu odżywienia. Ocena wskaźnika masy ciała ma w tym przypadku ograniczone znaczenie. Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (4): 384-392