Efektywność wykorzystania zasobów pielęgniarskich w lecznictwie stacjonarnym na Białorusi - Piecewicz-Szczęsna, Halina; Matwiejczyk, Tatiana; Walczuk, Edward (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2009)
Wstęp. Istotnym warunkiem osiągania sprawności przez system organizacyjny jest dostateczna liczba pracowników i właściwe rozmieszczenie zasobów ludzkich. Problemu niewystarczającej liczby pielęgniarek nie można, jak podają eksperci World Health Organization , rozwiązać tylko za pomocą zwiększania liczby zatrudnianych pielęgniarek, lecz przede wszystkim poprzez reorganizację pracy. Cel pracy. Celem pracy jest ocena efektywności zarządzania pod względem wykorzystania istniejących zasobów pielęgniarskich w lecznictwie stacjonarnym na Białorusi. Materiał i metody. Badania zostały przeprowadzone w trzech szpitalach wojewódzkich Białorusi. Za pomocą analizy dokumentacji oraz przeprowadzonej obserwacji migawkowej przedstawiono rzeczywisty stan wykorzystywania nominalnego i dyspozycyjnego czasu pracy kadry pielęgniarskiej w oddziałach objętych badaniami. Wyniki i wnioski. Z badań wynika, że w białoruskim lecznictwie stacjonarnym świadczona opieka pielęgniarska nie sięgała poziomu możliwego do realizacji. Nominalny czas pracy pielęgniarek nie był wykorzystywany w 100%. W strukturze czasu pracy pielęgniarek wystąpiły niepożądane cechy. Niezadowalający stopień organizacji pracy personelu szpitali był przyczyną niskiego wykorzystywania dyspozycyjnego czasu pracy pielęgniarek. Zbyt dużo czasu pielęgniarki traciły na wykonywanie czynności pozamerytorycznych, czyli: koordynacyjno-organizacyjnych (35,96%). Natomiast odsetek czasu przeznaczonego na pielęgnację bezpośrednią, w strukturze pracy pielęgniarek, był zdecydowanie za mały (23,63%). Zebrany materiał badawczy upoważnia do stwierdzenia, że istniejące zasoby pielęgniarskie w lecznictwie stacjonarnym na Białorusi nie są efektywnie wykorzystywane.