Charakterystyka zespołu zaniedbywania połowiczego; specyfika opieki pielęgniarskiej - Wojtan, Aniela; Wojtan, Stanisław (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2009)
Zespół zaniedbywania połowiczego występuje po uszkodzeniu jednej półkuli mózgu, najczęściej prawej (niedominującej) i polega na nieświadomości istnienia przestrzeni osobniczej i pozaosobniczej po stronie przeciwległej do uszkodzonej półkuli. Są to złożone zaburzenia w zakresie różnych modalności zmysłowych: wzrokowej, słuchowej, czuciowej lub kinestetyczno-ruchowej, przede wszystkim jednak pomijanie stronne jest zaburzeniem poznawczym. Pacjenci żyją w okrojonej przestrzeni, nie zdając sobie sprawy z ograniczeń w funkcjonowaniu. Przyczyny i patomechanizm zespołu zaniedbywania połowiczego nadal nie są do końca poznane. Wpływ na powstawanie zaburzeń ma uszkodzenie różnych struktur mózgowych. Wskazuje się na neuropsychologiczne podłoże zjawiska poprzez analizę procesów ustosunkowania, uwagi i emocji. Diagnostyka opiera się głównie na testach neuropsychologicznych. W obrazie klinicznym zespołu zaniedbywania uwagę zwracają zaburzenia komunikacji, odtwarzania, orientacji względem bodźców ze strony pomijanej, często przy zachowaniu prawidłowych funkcji czucia i ruchu. Postępowanie reedukacyjne jest wciąż na etapie badawczym. Opiera się głównie na programach rehabilitacyjnych z elementami psychologii mających na celu wyróżnianie bodźców pomijanej strony, stymulację zaniedbywanych części ciała, usprawnianie analizy wzrokowoprzestrzennej i integrację percepcyjno-motoryczną. Specyficzne problemy pacjenta wymagają od zespołu terapeutycznego odpowiedniego podejścia. Ważne jest uświadomienie i motywowanie chorego, eliminowanie objawów pomijania, a w efekcie poprawa samodzielności i jakości życia chorego. Celem pracy jest charakterystyka zespołu zaniedbywania połowiczego oraz przedstawienie postępowania pielęgniarskiego nastawionego na zmniejszenie występujących zaburzeń i poprawę funkcjonowania pacjenta w czynnościach codziennych.