Rodowód czasopisma - Łukasz-Paluch, Krystyna; Franek, Grażyna Anna (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2007)
Miesięcznik "Pielęgniarka Polska" powstał jako organ Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych (PSPZ). Był pierwszym pismem zawodowych pielęgniarek i ukazywał się w latach 1929-1939 i 1948-1958. Czasopismo, według prof. Ireny Wrońskiej, spełniało funkcje charakterystyczne dla czasopism będących organem danego stowarzyszenia - przede wszystkim integrowało środowisko pielęgniarek zawodowych, absolwentek pierwszych, nowoczesnych, świeckich szkół pielęgniarstwa w okresie międzywojennym oraz wspierało proces samokształcenia i samowychowania pielęgniarek. W piśmie prezentowano nowości z zakresu medycyny i pielęgnowania chorych, pielęgniarstwa społecznego, szkolnego, przemysłowego, opisywano technikę zabiegów pielęgniarskich; tworzono podstawy teoretyczne pielęgniarstwa. Ponadto przedstawiano ówczesne modele kształcenia pielęgniarek w Europie i na świecie. Akcentowano zagadnienia etyki zawodowej. Sygnalizowano pierwsze próby badań z zakresu pielęgniarstwa. Na łamach pisma informowano czytelników o celach i zadaniach statutowych PSPZ. W latach 1929-1939 naczelnym redaktorem pisma była Hanna Chrzanowska - pielęgniarka, absolwentka Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa, stypendystka Fundacji Rockefellera, wiceprzewodnicząca Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych w latach 1936-1937. W okresie zawieszenia działalności miesięcznika (w latach 1939-1945) pracowała w Sekcji Pomocy Przesiedlonym Polskiego Komitetu Opiekuńczego. Po otwarciu Krakowskiej Szkoły Pielęgniarstwa w 1945 roku, organizowała zajęcia praktyczne z pielęgniarstwa domowego i przyszpitalnego. Aktywnie działała w utworzonym po wojnie Polskim Towarzystwie Pielęgniarskim. W 1958 roku przeszła na wcześniejszą, przymusową, emeryturę z powodu zamknięcia Szkoły Pielęgniarstwa Psychiatrycznego w Krakowie Kobierzynie, w której była dyrektorką tylko przez rok; przyczyną przejścia na emeryturę było akcentowanie w procesie wychowawczym wartości chrześcijańskich. Dalsze lata życia poświęciła swej największej pasji - pielęgniarstwu domowemu, parafialnemu, które zorganizowała od podstaw w parafiach Krakowa, dzięki wsparciu ks. biskupa Karola Wojtyły i ks. infułata Ferdynanda Machaya. Jej charyzma, autentyczne ukochanie człowieka chorego, samotnego, prawość charakteru oraz nieskazitelna postawa moralna stanowią wzór zachowań godny naśladowania.