Problematyka stresu w chorobie nowotworowej - Lelonek, Barbara; Cieślik, Aleksandra; Kamusińska, Elżbieta (Nursing Problems / Problemy Pielęgniarstwa, 2013)
Stres według Seylego jest odpowiedzią organizmu na bodziec. Współczesna psychologia definiuje stres jako dynamiczną relację adaptacyjną między możliwościami jednostki a wymogami sytuacji (stresorem), charakteryzującą się brakiem równowagi. Stresory są wszechobecne i nieuniknione, nie wywołują jednak jednoznacznie negatywnych skutków dla jednostki. Rezultaty ich działań zależą od posiadanych zasobów przydatnych w radzeniu sobie. Choroba nowotworowa stanowi szczególny rodzaj sytuacji stresowej, bowiem działa jako stresor biologiczny, wpływając na czynność organizmu, oraz stresor psychiczny; wpływa zatem w sposób pośredni na stan psychiczny i funkcjonowanie człowieka. Wpływa na jednostkę w sposób wielostronny, pociąga za sobą poważne konsekwencje poznawcze, emocjonalne i behawioralne. Stres związany z chorobą nowotworową znajduje swoje źródło w dolegliwościach somatycznych, zagrożeniu życia, niepewności rokowania, uciążliwym procesie terapeutycznym, a także w zmianie sytuacji osobistej i zawodowej. Reakcje emocjonalne na chorobę nowotworową zmieniają się pod wpływem nowych informacji, nasilających się dolegliwości, stosowanych metod leczenia i przebiegają etapowo. Można wśród nich wyróżnić reakcje prawidłowe, będące w efekcie końcową adaptacją do choroby nowotworowej i reakcje patologiczne, wyrażające nieprzystosowanie do rozpoznanej u siebie choroby. Problemy Pielęgniarstwa 2013; 21 (1): 128–136