Fotoforeza pozaustrojowa w leczeniu chorób skóry - Jenerowicz, Dorota; Żmudzińska, Maria; Pawlaczyk, Mariola (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2003)
Fotofereza pozaustrojowa (extracorporeal photopheresis, ECP) jest metodą leczenia immunomodulującego, zastosowaną po raz pierwszy u chorych z pierwotnymi chłoniakami skóry z komórek T (cutaneous T-cell lymphoma, CTCL), a później w terapii innych chorób mediowanych przez limfocyty T. W czasie ECP leukocyty chorych uprzednio uaktywnione metoksypsoralenami podlegają naświetlaniu promieniowaniem ultrafioletowym A, a następnie reinfuzji. Mechanizm, na drodze którego dochodzi do supresji patogennych klonów komórek pozostaje nadal niejasny. U chorych na CTCL, ECP indukuje apoptozę komórek nowotworowych CTCL i konwersję monocytów krwi obwodowej w komórki dendrytyczne. W wyniku prezentacji przez makrofagi antygenów CTCL odpowiednim limfocytom T cytotoksycznym dochodzi do zapoczątkowania antyklonotypowej odpowiedzi immunologicznej, odpowiedzialnej za kliniczny efekt supresji CTCL. Dobra odpowiedź kliniczna i wydłużenie okresów przeżycia chorych z CTCL po leczeniu ECP sprawiły, że jest to jedna z metod terapii CTCL. Tę formę leczenia wykorzystuje się także w innych jednostkach chorobowych, jednak brak badań randomizowanych utrudnia obiektywną ocenę wyników.