Leczenie operacyjne raka gruczołu krokowego - Jassem, Jacek; Matuszewska, Katarzyna; Matuszewski, Marcin (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
W miarę wzrastania średniej długości życia, rak gruczołu krokowego staje się coraz większym problemem medycznym. Rozpowszechnianie się programów badań przesiewowych, wzrost uświadomienia mężczyzn i szeroki dostęp do oznaczania poziomu PSA, a z drugiej strony postęp w diagnostyce spowodowały, że coraz więcej nowotworów jest wykrywanych we wczesnym, kwalifikującym się do radykalnego leczenia stopniu zaawansowania. Radykalna prostatektomia jest obok radioterapii podstawową metodą leczenia takich przypadków. Technika zabiegu została w ostatnich latach udoskonalona na tyle, że powikłania pooperacyjne występują względnie rzadko, a jakość życia chorych po leczeniu jest zadowalająca. Kolejne ulepszenia może przynieść rozwój technik laparoskopii. Istotnym problemem pozostaje właściwe zakwalifikowanie chorego do zabiegu. Obecnie stosowane badania diagnostyczne wykonywane przed zabiegiem (PSA, badanie per rectum, scyntygrafia kości, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, ultrasonografia przezodbytnicza) nadal nie pozwalają wyeliminować licznych przypadków, w których zabieg okazuje się niedoszczętny. W związku z tym duże znaczenie ma szczegółowa ocena histopatologiczna materiału z biopsji wykonanej przed operacją. Po prostatektomii stężenie PSA powinno się obniżyć do wartości nieoznaczalnych, co pozwala wykorzystać ten marker do dalszego monitorowania przebiegu choroby. Ostateczny wynik leczenia jest często trudny do przewidzenia ze względu na powolny rozwój nowotworu i liczne współistniejące choroby typowe dla starszego wieku. Niezależnie od tego, u chorych z przewidywanym przeżyciem dłuższym niż 10 lat, u których stwierdzono nowotwór ograniczony do stercza, radykalna prostatektomia stanowi bardzo skuteczną formę leczenia.