Strategia miejscowego leczenia chorych na raka gruczołu krokowego - Senkus-Konefka, Elżbieta; Jassem, Jacek (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Rak gruczołu krokowego jest jednym z najczęstszych nowotworów u mężczyzn. W ostatnich latach, w związku ze starzeniem się populacji i upowszechnianiem programów badań przesiewowych, obserwuje się znaczący wzrost liczby chorych na wczesne postacie tego nowotworu. Podstawowymi metodami miejscowego leczenia raka gruczołu krokowego są zabieg operacyjny i radioterapia. W przypadkach o bardzo niskim ryzyku progresji nowotworu oraz u chorych niekwalifikujących się do radykalnego postępowania miejscowego dopuszczalne jest zastosowanie jedynie ścisłej obserwacji. Miejscowe metody leczenia mogą być kojarzone z leczeniem hormonalnym (w różnych sekwencjach). Pomimo wielu lat badań i przeprowadzenia szeregu analiz porównawczych, nadal nie wykazano jednoznacznej wyższości jakiejkolwiek z metod i nie została ustalona optymalna strategia leczenia w poszczególnych stadiach zaawansowania nowotworu. Wybór właściwego postępowania jest utrudniony z powodu trudnego do przewidzenia, często bardzo powolnego i łagodnego przebiegu nowotworu. Ponadto liczne schorzenia dodatkowe, występujące u starszych mężczyzn, którzy stanowią większość chorych na raka gruczołu krokowego, często uniemożliwiają przeprowadzenie radykalnego leczenia. W tej sytuacji przy wyborze strategii postępowania, oprócz spodziewanego efektu leczniczego należy brać pod uwagę powikłania związane z poszczególnymi metodami leczenia i ich wpływ na jakość życia chorych. W niniejszej pracy przedstawiono przegląd doniesień na temat optymalnej strategii miejscowego leczenia chorych na raka gruczołu krokowego bez przerzutów odległych.