Leczenie zespołów bólowych w szpiczaku - Horbowska, Justyna (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
Poprawę jakości życia chorego w zakresie zależnym od stanu zdrowia (Health-Related Quality of Life – HRQL) lekarz onkolog osiąga zarówno poprzez leczenie przyczynowe choroby nowotworowej, jak i przez przeciwdziałanie występowaniu dolegliwości, które wynikają zarówno z przebiegu choroby, jak też ze stosowanego leczenia choroby podstawowej, ogólnego osłabienia czy chorób towarzyszących. Szpiczak plazmocytowy, podobnie jak i inne choroby rozrostowe o lokalizacji kostnej w hematoonkologii to jednostka chorobowa, w której stosunkowo najczęściej występującym i najbardziej uciążliwym objawem zgłaszanym przez pacjentów jest ból – rzadko wyłącznie kostny, częściej mieszany, to jest złożony z kilku komponentów wymagających zwykle odrębnego traktowania terapeutycznego. Praca omawia zalecane obecnie metody terapii przyczynowej szpiczaka plazmocytowego, czyli chemioterapię, chemioterapię połączoną z przeszczepem szpiku kostnego lub obwodowych komórek macierzystych, radioterapię, terapię z zastosowaniem bisfosfonianów oraz leczenie operacyjne w aspekcie leczenia bólu z przedstawieniem mechanizmów i dynamiki działania przeciwbólowego tych metod. Prezentowane są również sposoby monitorowania i leczenia bólu nowotworowego wg standardów zalecanych przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) w relacji do rodzaju i fazy terapii przyczynowej w tej jednostce chorobowej, z uwzględnieniem typów bólu występujących w przebiegu szpiczaka o lokalizacji kostnej. W opracowaniu są również zawarte wskazania dla lekarzy onkologów do kierowania do specjalistycznych poradni leczenia bólu, opracowane przez Polskie Towarzystwo Onkologii Klinicznej.