Rola hormonoterapii w leczeniu uzupełniającym w przebiegu raka piersi u kobiet przed menopauzą - Górnaś, Maria (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Konieczność stosowania leczenia uzupełniającego u wybranych chorych na raka piersi jest powszechnie akceptowana. Od 1998 r. pojawiają się doniesienia potwierdzające celowość takiego postępowania. Środowisko opiniotwórcze, jakim niewątpliwie jest międzynarodowy zespół ekspertów spotykający się co drugi rok w St. Gallen pod przewodnictwem A. Goldhirscha, przedstawia systematycznie zbiór informacji na temat aktualnego stanu wiedzy dotyczącej postępowania z chorymi na raka piersi w niskim stopniu zaawansowania klinicznego. Od 2001 r. w kolejnych podsumowaniach zawarte są informacje o znaczącej roli czynników hormonalnych w biologii raka piersi. Obecność receptorów hormonalnych jest definiowana jako korzystny czynnik rokowniczy. Po opublikowaniu wyników badań porównujących skuteczność chemioterapii CMF i leczenia hormonalnego z wykorzystaniem analogu LHRH w postępowaniu z chorymi przed menopauzą, na kolejnych dwóch spotkaniach w St. Gallen tej grupie chorych poświęcono szczególnie dużo miejsca. Z opublikowanych po ostatniej konferencji informacji wynika, że stosowanie gosereliny jest wskazane u bardzo młodych chorych z grupy o niskim i średnim ryzyku nawrotu choroby, jako alternatywa do tamoksyfenu lub chemioterapii. Inne połączenia metod terapii hormonalnej oraz określenie optymalnego czasu trwania kuracji wymagają dalszych badań. Jeśli chora wymaga stosowania chemioterapii, to leczenie hormonalne powinno być stosowane po jej zakończeniu.