Niedobory witaminy D3 u dzieci i dorosłych – jak diagnozować i leczyć? - Maciejewska, Dominika (Lekarz POZ, 2020)
Witamina D, która do niedawna kojarzyła się jedynie z utrzymaniem równowagi wapniowo-fosforanowej, wywiera plejotropowy wpływ na nasz organizm i reguluje wiele ważnych procesów. Badania przekrojowe obejmujące grupę 5775 Polaków przeprowadzone przez Płudowskiego i wsp. wykazały, że 89,9% badanych miało zbyt niski poziom witaminy D. Szacuje się, że ok. 50% populacji ludzkiej ma niewystarczający poziom witaminy D. Diagnoza niedoboru witaminy D opiera się na pomiarze stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu w surowicy krwi. W 2018 r. na łamach czasopisma „Frontiers in Endocrinology” opublikowano przewodnik suplementacji witaminy D stworzony przez Polskie Towarzystwo Endokrynologii Dziecięcej i Cukrzycy oraz panel ekspertów z udziałem konsultantów krajowych i przedstawicieli towarzystw naukowych. Rekomendacje te określają dawki suplementacyjne dla poszczególnych grup wiekowych w populacji ogólnej i dla grup wysokiego ryzyka. Zawierają także schemat postępowania w przypadku suplementacji opartej na poziomie 25-hydroksycholekalcyferolu. Dzienna rekomendowana dawka dla populacji ogólnej o prawidłowej masie ciała jest następująca: noworodki i niemowlęta do 6. miesiąca życia – 400 IU, niemowlęta od 6. do 12. miesiąca życia 400–600 IU, dzieci od 1. do 10. roku życia 600–1000 IU, dzieci od 11. do 18. roku życia – 800–2000 IU, dorośli od 19. do 75. roku życia – 800–2000 IU, osoby po 75. roku życia – 2000–4000 IU. Zakres dawkowania zależy od masy ciała i czynników dodatkowych.