Trudności terapeutyczne związane z optymalizacją leczenia pęcherzycy zwykłej - Leonik, Szymon; Karpińska, Emilia; Owsińska, Agnieszka; Sedlaczek, Katarzyna; Bergler-Czop, Beata (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2020)
Sześćdziesięcioletni mężczyzna z rozległymi zmianami nadżerkowymi w obrębie owłosionej skóry głowy, a także na skórze twarzy, kończyn, tułowia, błony śluzowej nosa i jamy ustnej został przyjęty do Kliniki z powodu nasilenia objawów w przebiegu pęcherzycy zwykłej. Do zaostrzenia doszło podczas próby zmniejszenia przyjmowanych przez pacjenta dawek leków immunosupresyjnych i glikokortykosteroidów. Dodatkowe badania, konsultacja otorynolaryngologiczna i stomatologiczna nie wykazały innej przyczyny zaostrzenia. Chorego zakwalifikowano do terapii biologicznej z wykorzystaniem przeciwciała monoklonalnego skierowanego przeciwko antygenowi CD20. W pracy przedstawiono efekty leczenia pacjenta po 2 tygodniach od podania ostatniej dawki leku i zestawiono je z najnowszą dostępną wiedzą dotyczącą stosowania rytuksymabu w terapii pęcherzycy zwykłej.