MDMA – nadzieje i obawy związane z zastosowaniem w terapii zaburzeń psychicznych - Kozera, Kamil; Cichoń, Lena; Wilczyński, Krzysztof; Janas-Kozik, Małgorzata (Pharmacotherapy in Psychiatry and Neurology/Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii, 2020)
MDMA (3,4-metylenodioksymetamfetamina) jest sub stancją psychoaktywną zaliczaną do środków halucy nogennych. MDMA, działając przez liczne układy neu roprzekaźnikowe, redukuje lęk, zwiększa empatię, po czucie jedności z innymi ludźmi, wyostrza zmysły, a także intensyfikuje przeżywanie emocji. Rozważa się wykorzy stanie terapii wspomaganej MDMA w leczeniu niektórych chorób psychicznych, na przykład w zaburzeniu streso wym pourazowym (PTSD), fobii społecznej (SAD) u osób z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi (ASD) czy w terapii uzależnienia od alkoholu. Rekreacyjne stosowanie środków typu ecstasy może mieć liczne, zagrażające życiu ( i zdrowiu skutki. Jednakże badania dotyczące podawania MDMA w warunkach klinicznych wydają się wstępnie potwierdzać bezpieczeństwo procedury stosowania sub stancji w kontrolowanych warunkach medycznych. Celem pracy jest przegląd dotychczasowych badań nad wykorzystaniem MDMA w terapii wspomnianych zabu rzeń psychicznych. W pierwszej części pracy skupiono się na przedstawieniu badań nad psychoterapią wspo maganą MDMA. W drugiej podsumowano pojawiające się w aktualnym dyskursie klinicznym nadzieje i obawy związane z zastosowaniem terapii wspomaganej MDMA. Wydaje się, że zastosowanie MDMA w leczeniu tych za burzeń wymaga dalszych badań, które przede wszystkim pozwolą ocenić skuteczność terapii wspomaganej MDMA oraz jej długofalowe bezpieczeństwo.