Specyfika zastosowania biblioterapii w rehabilitacji psychiatrycznej chorych na schizofrenię - Kasperek-Zimowska, Beata; Bednarek, Agata; Giguere, Marta; Orłowski, Wojciech; Malewicz-Sawicka, Maryla (Advances in Psychiatry and Neurology/Postępy Psychiatrii i Neurologii, 2021)
Cel: W artykule opisano specyfikę zastosowania biblioterapii w ramach oddziaływań rehabilitacyjno-terapeutycznych u pacjentów chorujących na przewlekłą schizofrenię. Poglądy: Naukowa definicja biblioterapii wg Ewy Tomasik mówi, że „biblioterapia jest zamierzonym działaniem przy wykorzystaniu książki lub materiałów niedrukowanych do realizacji celów rewalidacyjnych, resocjalizacyjnych, profilaktycznych oraz ogólnorozwojowych” osób o różnym pochodzeniu społecznym i w różnym wieku oraz z różnymi potrzebami czy chorobami. Definicja podkreśla także, że „koniecznym elementem jest międzyosobowy kontakt indywidualny lub też grupowy z biblioterapeutą”. Zakłada i wyróżnia wagę kontaktu z biblioterapeutą, który wybiera literaturę, podąża za słuchaczami i jest wrażliwy na istotne wątki, które poruszają grupę słuchaczy. Biblioterapia została opisana szczególnie w odniesieniu do budowania tożsamości pacjentów, a także takich objawów choroby, jak urojenia czy formalne zaburzenia myślenia. Owa specyfika odnosi się do innego odbioru otaczającej rzeczywistości przez pacjentów oraz samych siebie. Może to wynikać z objawów choroby i jej przebiegu, gdzie „psychotyzm” może stać się częścią osobowości pacjenta i jej regulatorem. Opisano przebieg i strukturę sesji biblioterapeutycznych w połączeniu z całym indywidualnym i grupowym procesem rehabilitacji, co stanowi podstawowy cel artykułu. Została opisana także rola i sposób zaangażowania biblioterapeuty w prowadzenie biblioterapii dla osób chorujących na przewlekłą schizofrenię. Zwrócono uwagę na narracyjny charakter biblioterapii w połączeniu z oddziaływaniami behawioralno-poznawczymi, humanistycznymi i elementami psychodynamicznymi. Wnioski: Biblioterapia może pomóc osobom cierpiącym na przewlekłą schizofrenię w porządkowaniu autonarracji i narracji o innych ludziach, urealnianiu jej, a także porządkowaniu własnych wypowiedzi. Może więc regulować treść myślenia i tok myślenia.