Główne cechy mpox i nowe manifestacje kliniczne choroby: przegląd - Bętkowska, Aleksandra; Maciejewska, Magdalena; Adrian, Paulina; Szymański, Konrad; Czuwara, Joanna; Olszewska, Małgorzata; Rudnicka, Lidia (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2023)
Mpox (dawniej „ospa małpia”) jest chorobą odzwierzęcą wywoływaną przez wirus ospy małpiej (MPXV). MPXV jest ortopokswirusem zbliżonym pod względem genetycznym i antygenowym do wirusa wywołującego ospę prawdziwą. Mpox występuje endemicznie w Afryce Środkowej i Zachodniej, ale w 2022 roku choroba dynamicznie rozprzestrzeniła się, wywołując liczne zachorowania w krajach nieendemicznych. Aktualnie główną drogą przenoszenia wirusa jest transmisja z człowieka na człowieka. U pacjentów zazwyczaj występują objawy prodromalne obejmujące gorączkę, bóle mięśni, bóle głowy, limfadenopatię i zmęczenie. Po około 1–4 dniach pojawia się charakterystyczna wysypka skórna o odśrodkowym rozmieszczeniu z towarzyszącymi zmianami w obrębie błon śluzowych. Ewolucja zmian skórnych zazwyczaj przebiega według sekwencji: plamki, grudki, pęcherzyki, krosty i strupy. Choroba ma najczęściej charakter łagodny i samoograniczający. Podczas aktualnie trwającej fali zachorowań na mpox obserwowany jest charakterystyczny obraz kliniczny. Objawy prodromalne mogą być słabo zaznaczone lub nieobecne. Zmiany lokalizują się głównie w okolicy anogenitalnej i wokół ust. U pacjentów może występować kilka zmian skórnych skupionych w okolicy genitalnej albo pojedyncza zmiana chorobowa. Rozpoznanie mpox zazwyczaj ustala się na podstawie obecności DNA wirusa potwierdzonej metodą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Nie istnieje żadne swoiste leczenie mpox. W większości przypadków stosowane jest leczenie wspomagające. Do dostępnych leków przeciwwirusowych należą: tekowirymat, cydofowir i bryncydofowir. Inną opcją terapeutyczną jest leczenie przeciwciałami. Można także rozważyć podanie szczepionki przeciwko ospie prawdziwej pacjentom z grupy wysokiego ryzyka (profilaktyka przedekspozycyjna) oraz po zdarzeniu o wysokim ryzyku zakażenia (profilaktyka poekspozycyjna). U osób chorych niezbędna jest kompleksowa diagnostyka różnicowa oraz badania przesiewowe w kierunku współzakażenia innymi patogenami przenoszonymi drogą płciową.