Mielotoksyczność leczenia radioizotopem samaru (153Sm) chorych na raka piersi z przerzutami do kości; jej wpływ na następowe leczenie cytostatykami - Łacko, Aleksandra; Pająk, Katarzyna; Kołodziejczyk, Andrzej; Żebrowski, Jacek; Garncarek, Agnieszka; Filipczyk-Cisarż, Emilia (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Wstęp: Przerzuty do kości występują u ok. 75 proc. chorych na raka piersi; układ kostny jest tym samym najczęstszym miejscem rozsiewu tego nowotworu. Co więcej, u wielu chorych pozostaną one jedynym miejscem rozsiewu. Leczenie przerzutów do kości w przebiegu zaawansowanego procesu nowotworowego ma charakter paliatywny, a jego celem jest w pierwszym rzędzie poprawa jakości życia. Do podstawowych metod leczenia przerzutów do kości należą radioterapia, bisfosfoniany oraz systemowe leczenie radioizotopami. Cel pracy: Celem pracy była ocena tolerancji leczenia samarem chorych na raka piersi z przerzutami do kości oraz wpływu przebytego leczenia izotopami na toksyczność hematologiczną następowego leczenia cytostatykami. Materiały i metody: Analizie poddano 90 chorych na raka piersi, w stadium uogólnienia, z licznymi przerzutami do kości, leczonych w Dolnośląskim Centrum Onkologii, w latach 2002–2004. Pacjentki leczone były radioizotopem samaru w Zakładzie Medycyny Nuklearnej IV Wojskowego Szpitala Klinicznego. U 69 (77 proc.) chorych rozsiew procesu nowotworowego ograniczony był do kości, u 26 (23 proc.) stwierdzono również obecność przerzutów do innych narządów. 54 chore (60 proc.) poddane były paliatywnej radioterapii przed leczeniem radioizotopem. Większość (80/90 – 89 proc.) chorych otrzymywała w leczeniu wspomagającym bisfosfoniany, wszystkie chore wymagały stosowania leków przeciwbólowych. Wyniki: Leczenie samarem było dobrze tolerowane. Supresja szpiku u wszystkich chorych była bezobjawowa i miała charakter przemijający. U 16 (18 proc.) chorych (11 z grupy z przerzutami narządowymi i 5 z rozsiewem ograniczonym do kości) leczonych uprzednio radioizotopem podjęto próbę leczenia cytostatykami. U 10 (62,5 proc.) chorych w tej grupie, leczenie cytostatykami zostało opóźnione o średnio 4–8 tyg., a następnie z powodu powikłań hematologicznych konieczne było zmniejszenie intensywności dawek cytostatyków. U 4 (25 proc.) chorych parametry krwi obwodowej nie pozwoliły na rozpoczęcie chemioterapii pomimo wskazań do leczenia cytostatykami, jedynie u 2 (12,5 proc.) chorych przebyte leczenie radioizotopem nie miało wpływu na prowadzoną chemioterapię. Wnioski: U chorych na raka piersi z przerzutami do kości oraz innych narządów, u których spodziewane jest uzyskanie korzyści klinicznych z leczenia cytostatykami, wskazana jest szczególna ostrożność przy kwalifikacji do leczenia radioizotopem, mimo że patogeneza supresji szpiku jest wieloczynnikowa, a prawdopodobieństwo wpływu leczenia radioizotopem na funkcję szpiku niskie.