Postępy w diagnostyce raka jajnika - Nowak-Markwitz, Ewa; Spaczyński, Marek (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2006)
Rak jajnika od lat jest przedmiotem szczególnego zainteresowania zarówno klinicystów, jak i naukowców. Jest ono wynikiem ciągle naszej niewielkiej wiedzy w zakresie szeroko rozumianej biologii tego nowotworu. Skuteczna walka z rakiem jajnika powinna być oparta o pierwotną prewencję, wczesną diagnozę i celowane leczenie. Dotychczas nie znamy czynników etiologicznych choroby, nie potrafimy zatem wyselekcjonować grupy kobiet szczególnie narażonych na zachorowanie i nie znamy skutecznych metod wczesnego wykrywania. We wszystkich histologicznych typach raka stosuje się jednakowe schematy leczenia. Nie znamy czynników predykcyjnych, które pozwoliłyby przewidzieć wrażliwość guza na chemioterapię oraz ryzyko nawrotu choroby. Stosowany do wykrywania raka jajnika marker CA 125 jest nieprzydatny ze względu na małą czułość i specyficzność. Prowadzone obecnie badania mają na celu znalezienie nowych biomarkerów, pozwalających na wczesne wykrycie choroby, prowadzenie celowanego leczenia oraz poznanie czynników prognostycznych w zakresie wrażliwości na chemioterapię i remisji choroby. Dzięki badaniom gnomicznym i proteomicznym raka jajnika zidentyfikowano liczne markery molekularne, które mogą okazać się przydatne we wczesnym wykrywaniu oraz prognozowaniu przebiegu choroby u chorych na raka jajnika. Jednak metody te wymagają jeszcze opracowania standardów i rekomendacji dotyczących ich zastosowania, zgodnie z zasadami EBM, co pozwoli na szersze wykorzystanie w praktyce klinicznej.