Rola allotransplantacji krwiotwórczych komórek macierzystych w leczeniu guzów litych - Deptała, Andrzej; Asendrych, Alicja (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2006)
Przeszczepianie allogenicznych krwiotwórczych komórek macierzystych (KKM) stało się uznaną metodą leczenia wielu nowotworów hematologicznych. Początkowe próby przeszczepiania allogenicznych KKM wykorzystywały technologię mieloablacyjną, rozumianą jako całkowite zniszczenie komórek szpiku biorcy (w tym także komórek nowotworowych) pod wpływem kondycjonowania zawierającego megachemioterapię i napromienianie całego ciała. Ten rodzaj allotransplantacji nazwany klasycznym, w piśmiennictwie anglojęzycznym jest na ogół określany jako Allogeneic Hematopoietic Stem Cell Transplantation . Badania na zwierzętach prowadzone w latach 80. XX w. udowodniły, że mieloablacja nie jest niezbędna do uzyskania wszczepienia allogenicznych KKM, a odnowę hematopoezy można osiągnąć w wyniku wystąpienia reakcji immunologicznych, po zastosowaniu kondycjonowania, które nie powoduje zniszczenia komórek szpiku biorcy, ale za to jest silnie immunosupresyjne. W ten sposób narodziła się idea niemieloablacyjnego przeszczepienia (NST – Non-myeloablative allogeneic Stem cell Transplantation ), którą określa się też mianem allotransplantacji ze zredukowanym kondycjonowaniem (RIC – Reduced Intensity Conditioning ). Sukcesy kliniczne NST/RIC zaobserwowane w leczeniu nowotworów hematologicznych spowodowały, że część badaczy zainteresowała się przeszczepianiem KKM jako jedną z metod terapii niektórych guzów litych. Czy allotransplantacja KMM może odgrywać rolę w leczeniu guzów litych? Jeżeli tak, to jakie są wskazania, a jakie ograniczenia tej procedury i którzy chorzy mogą odnieść korzyści z jej zastosowania? Autorzy pracy starali się odpowiedzieć na te pytania, kierując się zasadą, że wiedza medyczna opiera się na faktach naukowych.