Kardiochirurgia dorosłychZastosowanie mechanicznego wspomagania krążenia sztucznymi komorami typu POLVAD w leczeniu wstrząsu kardiogennego na tle zapalenia mięśnia sercowego - Litwiński, Paweł; Woźniewicz, Bogdan; Religa, Grzegorz; Pastuszek, Małgorzata; Parulski, Adam; Jasińska, Małgorzata; Kocańda, Szymon; Kustosz, Roman; Siondalski, Piotr; Religa, Zbigniew (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2005)
Wstęp: Zapalenie mięśnia sercowego jest chorobą o zmiennym osobniczo przebiegu – od bezobjawowego (związanego z ograniczonymi i ogniskowymi zmianami zapalnymi w sercu) po piorunującą ciężką niewydolność krążenia spowodowaną rozległym procesem zapalnym. W przypadkach, gdy dochodzi do dekompensacji hemodynamicznej, systemy mechanicznego wspomagania krążenia mogą pomóc oczekującym na transplantację bądź regenerację mięśnia sercowego, umożliwiając im przetrwanie ostrej i podostrej fazy infekcji. Cel: Ocena skuteczności zastosowania mechanicznego wspomagania krążenia u pacjentów we wstrząsie kardiogennym, który wystąpił w związku z zapaleniem mięśnia sercowego. Materiał i metodyka: Przeprowadzono retrospektywną analizę przebiegu choroby u 11 pacjentów (6 kobiet, 5 mężczyzn) z zapaleniem mięśnia sercowego, którzy od listopada 1999 r. do grudnia 2004 r. byli wspomagani w 3 ośrodkach systemem sztucznych komór typu POLVAD (we wszystkich wypadkach zastosowano wspomaganie obukomorowe). U większości z nich wystąpiło ostre/piorunujące zapalenie mięśnia sercowego, co zdiagnozowano na podstawie wywiadu i objawów klinicznych, stwierdzono gwałtowne pogorszenie się stanu ogólnego zakończone niewydolnością krążeniowo-oddechową/wstrząsem kardiogennym, mimo że wykorzystano wszelkie możliwości, jakie stwarza farmakoterapia, i zastosowano wspomaganie kontrpulsacją wewnątrzaortalną – IABP (100%). Mediana wieku wyniosła 21 lat (od 15 do 34 lat), a długość wspomagania 30 dni (od 5 do 53 dni). W tym czasie pacjentom kilkakrotnie przeprowadzano badania echokardiograficzne w celu monitorowania cech regeneracji. Wyniki: U 5 (45,5%) chorych nastąpiła regeneracja mięśnia sercowego i zrezygnowano z mechanicznego wspomagania, choć 4 (80%) z nich zostało wypisanych do domu później. U 4 (36,4%) osób przeprowadzono transplantację serca, która w 3 (75%) wypadkach zakończyła się pomyślnie. Przeżywalność wyniosła 63,6% (7 spośród 11 pacjentów). 6 pacjentów nadal żyje. Wnioski: Chociaż ostre piorunujące zapalenie mięśnia sercowego może szybko doprowadzić do zgonu udokumentowano, że w wielu wypadkach możliwa jest regeneracja serca dzięki zastosowaniu systemów mechanicznego wspomagania. Biorąc pod uwagę ten fakt oraz możliwość przeprowadzenia transplantacji, jeżeli nie uzyskano poprawy funkcji serca, stosując inne formy terapii, wykorzystanie agresywnych metod leczenia wydaje się uzasadnione, zwłaszcza że w ocenie systemów pulsacyjnych wskaźnik przeżycia wynosi 50–70%.