Wymiana długiej kaniuli dożylnej za pomocą prowadnicy u pacjenta z przetoką tętniczo-żylną i niezamierzone umieszczenie cewnika w perforatorze – opis przypadku - Szymczak, Artur; Sadownik, Bartosz; Latos, Maciej (Pielęgniarstwo Chirurgiczne i Angiologiczne/Surgical and Vascular Nursing, 2025)
Zaplanowana przez zespół terapia dożylna ma ustalony czas trwania oraz rodzaj roztworów podawanych do dostępu naczyniowego. Przy wyborze odpowiedniego dostępu naczyniowego szczególną grupę stanowią pacjenci z przewlekłą chorobą nerek, u których należy wdrożyć strategię zachowania żył ramienia ze względu na potencjalną konieczność wytworzenia przetoki tętniczo-żylnej. W przypadku przewidywanego leczenia dłuższego niż 5 dni, szczególnie u pacjentów z trudnym dostępem dożylnym, najbezpieczniejszą opcją jest cewnik centralny wprowadzany obwodowo, cewnik pośredni lub długa kaniula dożylna. Stosowanie długich kaniul dożylnych jest powszechne u pacjentów z zaawansowaną przewlekłą chorobą nerek i wiąże się z niskim ryzykiem powikłań. Przedstawiamy przypadek pacjenta, u którego prawidłowo umieszczony cewnik w żyle ramiennej został wymieniony z powodu jego uszkodzenia, ale końcówka po wymianie znalazła się w perforatorze, co uniemożliwiło pobranie krwi.