Możliwości zaopatrywania ortopedycznego przerzutów nowotworów do kości - Kolarz, Krzysztof; Treder, Mariusz (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2001)
Rozwój agresywnych form leczenia przerzutów i złamań patologicznych, gdzie główny nacisk kładzie się na wczesną pionizację z pełnym obciążaniem umożliwiającą prowadzenie kompleksowej rehabilitacji, korzystnie wpływa na psychikę chorych i ich rodzin, ułatwiając tym samym prowadzenie leczenia pomocniczego. Obecnie obowiązujące zasady leczenia operacyjnego złamań patologicznych kości na podłożu przerzutów przedstawiają się następująco: 1) dążenie do zastosowania najbardziej korzystnej metody leczenia operacyjnego zapewniającej jednoetapowe i definitywne leczenie, 2) resekcja patologicznie zmienionej kości powinna być wykonana w jak najszerszych granicach, 3) dążenie do maksymalnego skrócenia hospitalizacji chorych, mając na uwadze względnie krótki okres ich przeżycia, 4) zasada jak najszybszego stworzenia warunków powrotu funkcji kończyny, szczególnie u chorych nowotworowych źle tolerujących unieruchomienie. Na wybór metody leczenia patologicznych złamań kości mają wpływ następujące czynniki: stan ogólny chorego, lokalizacja złamania, rozległość uszkodzenia tkanki kostnej, histologiczny charakter guza pierwotnego oraz szacunkowy okres przeżycia chorych. Jeszcze niedawno głównym kryterium wyboru metody leczenia był spodziewany okres przeżycia chorego, który powinien wynosić co najmniej 3 mies., aby decyzja o podjęciu leczenia operacyjnego była zasadna. Obecnie obowiązuje zasada konieczności leczenia operacyjnego, nawet u chorych terminalnych, aby ułatwić im poruszanie się oraz wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych. Uważa się ponadto, że złamania wielomiejscowe nie są przeciwwskazaniem do leczenia operacyjnego. W referacie omówiono wskazania do leczenia operacyjnego przerzutów nowotworów do kości, nowoczesne techniki operacyjne oraz przykładowe rozwiązania w zależności od lokalizacji przerzutu.