Kliniczne znaczenie komplementarnych oznaczeń standardowych markerów nowotworowych i wybranych cytokin w surowicy krwi chorych na raka szyjki macicy - Kotowicz, Beata; Kowalska, Maria; Fuksiewicz, Małgorzata; Kamińska, Janina (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2006)
Celem pracy było określenie zależności pomiędzy stężeniami oznaczanych w surowicy krwi markerów nowotworowych (SCC, CEA, CA 125, CYFRY 21.1) i cytokin (IL-6, VEGF) a cechami kliniczno-patologicznymi oraz ocena ich komplementarnego oznaczania u chorych na raka szyjki macicy. Badania wykonano u 200 chorych przed leczeniem, z potwierdzonym rakiem szyjki macicy. Wykazano, że stężenia wszystkich badanych markerów nowotworowych i cytokin korelują ze stopniem zaawansowania klinicznego nowotworu. Stwierdzono, że stężenia CA 125 były istotnie wyższe u chorych na gruczołowego raka szyjki macicy. Ponadto u chorych na raka gruczołowego wykazano wyższą czułość diagnostyczną CA 125 niż CEA. Analizowano także przydatność komplementarnego oznaczania SCC z innymi markerami nowotworowymi i cytokinami w surowicy krwi chorych na raka szyjki macicy, w zależności od typu histopatologicznego nowotworu. U chorych z potwierdzonym rakiem płaskonabłonkowym największy wzrost czułości diagnostycznej zarówno we wczesnych, jak i w wyższych stopniach zaawansowania klinicznego uzyskano poprzez oznaczanie SCC z IL-6. U chorych na gruczołowego raka szyjki macicy uzyskano największy wzrost czułości diagnostycznej poprzez komplementarne oznaczanie SCC z cytokinami i CA 125. Wnioski: Komplementarne oznaczanie IL-6 ze standardowym markerem SCC u chorych na raka szyjki macicy, niezależnie od typu histopatologicznego, zwiększa czułość diagnostyczną, co ma szczególne znaczenie we wczesnych stopniach zaawansowania klinicznego nowotworu. U chorych na gruczołowego raka szyjki macicy oznaczanie stężeń CA 125 ma większą przydatność diagnostyczną niż CEA.