Antygen raka płaskonabłonkowego (SCC) w diagnostyce i monitorowaniu leczenia chorych na raka szyjki macicy - Stępień, Marcin; Kornafel, Jan (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2006)
Antygen raka płaskonabłonkowego (SCC – squamous cell carcinoma antigen ) jest pierwszym markerem w raku szyjki macicy. SCC należy do rodziny inhibitorów proteaz serynowych. Podwyższone stężenie SCC występuje w rakach płaskonabłonkowych regionu głowy i szyi, przełyku, krtani, szyjki macicy, jamy ustnej. SCC nie jest swoistym markerem raka płaskonabłonkowego. Jego zwiększone stężenie stwierdza się także w niektórych nowotworach i chorobach nienowotworowych. Wielu naukowców wykazało przydatność antygenu SCC w ocenie wczesnych efektów leczenia raka płaskonabłonkowego. W naszej pracy wykazaliśmy przydatność antygenu SCC w diagnostyce i monitorowaniu leczenia chorych na raka szyjki macicy. Wraz ze wzrostem stopnia zaawansowania klinicznego rośnie we krwi chorych stężenie antygenu SCC. Występuje zależność między stężeniem antygenu SCC przed rozpoczęciem leczenia z późniejszą oceną wczesnych i odległych wyników leczenia chorych na raka szyjki macicy. Analizowano stężenie antygenu SCC u 163 chorych na raka szyjki macicy w różnym stopniu zaawansowania klinicznego, 118 z nich poddano 5- i 10-letniej obserwacji po zakończonym leczeniu radykalnym. Oceniono również czułość oznaczeń stężenia antygenu SCC w zależności od stopnia klinicznego zaawansowania. Końcowe wnioski wskazują na korelację stężenia antygenu SCC ze stopniem zaawansowania klinicznego choroby. Po drugie, udowodniono przydatność markera w monitorowaniu efektów leczenia chorych na raka szyjki macicy. Po trzecie, wykazano zależność rokowania chorych na raka szyjki macicy zależnie od początkowego stężenia SCC we krwi przed rozpoczęciem leczenia.