Kontrowersje związane ze stosowaniem leków o potencjalnym działaniu przeciwnowotworowym - Wysocki, Piotr J.; Mackiewicz, Andrzej (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2006)
Przez wiele lat w literaturze specjalistycznej regularnie pojawiały się informacje o odkryciu efektu przeciwnowotworowego powszechnie stosowanych leków nieonkologicznych. Doniesienia dotyczące takich leków, jak m.in. statyny, inhibitory COX-2 czy inhibitory ACE spotykały się często z dużym zainteresowaniem onkologów. Pomimo wielu dowodów na efektywność ww. leków w przedklinicznych modelach choroby nowotworowej i retrospektywnych badaniach populacyjnych, w nielicznych przeprowadzonych do tej pory prospektywnych badaniach klinicznych rzadko udawało się tę skuteczność potwierdzić. Na podstawie badań przeklinicznych i populacyjnych uważa się, że inhibitory ACE hamują rozwój doświadczalnych nowotworów złośliwych oraz zmniejszają względne ryzyko populacyjne wystąpienia choroby nowotworowej. Takie działanie wydaje się uwarunkowane aktywowaniem mechanizmów antyproliferacyjnych, proapoptotycznych i antyangiogennych. W przeprowadzonych badaniach oceniano efekt przeciwnowotworowy kaptoprilu w nowotworach immunogennych – w mysich modelach raka nerki RenCa oraz mięsaka indukowanego metylocholentranem MethA. Niespodziewanie wykazano, że kaptopril skracał czas przeżycia zwierząt, promując wzrost i progresję nowotworów immunogennych u myszy z prawidłowo funkcjonującym układem immunologicznym. Obserwowany efekt był zależny od upośledzenia swoistej, funkcjonalnej odpowiedzi przeciwnowotworowej zależnej od cytotoksycznych limfocytów T CD8+. Przeprowadzone badania są kolejnym dowodem na to, że stosowanie leków o potencjalnym działaniu przeciwnowotworowym nie może być oparte tylko i wyłącznie na badaniach przedklinicznych i retrospektywnych badaniach populacyjnych, ale wymaga przeprowadzenia ściśle kontrolowanych, prospektywnych badań klinicznych.