Odległe wyniki pooperacyjnej radioterapii chorych na struniaki. Czynniki rokownicze - Pluta, Elżbieta; Gliński, Bogdan; Ząbek, Magdalena; Urbański, Jacek; Krzemieniecki, Krzysztof; Frączek-Błachut, Beata; Mucha-Małecka, Anna; Szpytma, Teresa (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2006)
Cel: Określenie wartości pooperacyjnej radioterapii chorych na struniaki i próba identyfikacji czynników rokowniczych w tej grupie pacjentów. Materiał i metody: W latach 1975–2000 w Centrum Onkologii w Krakowie napromieniano 22 chorych na struniaki. Wszyscy byli uprzednio operowani: w 10 przypadkach zabieg miał charakter makroskopowo nieradykalny, u 12 pacjentów wskazaniem do radioterapii były nieoperacyjne wznowy. Napromienianie prowadzono w warunkach telegammaterapii lub wiązkami fotonów uzyskanymi z przyspieszaczy liniowych. Dawka całkowita wynosiła 48–60 Gy podanych w klasycznej frakcjonacji po 200 cGy dziennie. Wyniki: Przy dobrej tolerancji leczenia, w całej grupie 22 chorych odsetek 10-letnich aktualizowanych przeżyć całkowitych (APC) wyniósł 28%. Wyniki analizy wielowymiarowej wykazały, że jedynym niezależnym czynnikiem rokowniczym było umiejscowienie guza. Odsetki 10-letnich APC dla chorych z lokalizacją śródczaszkową i kręgosłupową wyniosły odpowiednio 68 i 11%. Analiza jednowymiarowa wykazała ponadto lepsze rokowanie kobiet niż mężczyzn oraz chorych młodszych, do 40. roku życia, w porównaniu z pacjentami starszymi. Odpowiednie odsetki 10-letnich APC wyniosły 56 i 14% oraz 58 i 15%. Wnioski: Pooperacyjne napromienianie chorych na struniaki pozwala na uzyskanie długoletnich przeżyć u 28% leczonych, najlepiej rokują pacjenci ze śródczaszkowym (stok) umiejscowieniem guza.