RehabilitacjaZastosowanie aparatu do nieinwazyjnej wentylacji dodatnim ciśnieniem typu BiPAP Vision w trakcie wczesnej terapii chorych po zabiegach kardiochirurgicznych - Piwoda, Agnieszka; Potępa, Łukasz; Ziętkiewicz, Mirosław; Sadowski, Jerzy (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2006)
Celem artykułu jest zaprezentowanie mało znanego i rzadko stosowanego w polskiej fizjoterapii aparatu nieinwazyjnie wspomagającego oddychanie – BiPAP Vision u chorych w trakcie wczesnego etapu rehabilitacji po zabiegach kardiochirurgicznych. Obok omówienia zasad funkcjonowania oraz głównych wskazań i przeciwwskazań do stosowania tej formy nieinwazyjnej wentylacji autorzy pragną także zwrócić uwagę na użyteczność zastosowania aparatu BiPAP Vision w trakcie pracy fizjoterapeutycznej z chorymi kardiochirurgicznymi, co znalazło potwierdzenie w przeprowadzonym w tym celu badaniu. Czteromiesięczną obserwacją objęto 20 chorych prezentujących objawy niewydolności oddechowej we wczesnym okresie (do dwóch dni) po ekstubacji poprzedzonej wykonaniem zabiegu kardiochirurgicznego (pomostowanie aortalno-wieńcowe, implantacja/plastyka zastawek serca, korekcja wad serca – ASD, VSD). W obrębie badanej populacji wyodrębniono dwie grupy. Głównym kryterium kwalifikacji do grup był czas wystąpienia objawów niewydolności oddechowej, warunkujący zastosowanie aparatu BiPAP Vision. W artykule przedstawiono także stosowane ustawienia aparatu w zakresie trzech podstawowych parametrów, takich jak: dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych – IPAP (średnia wartość w obu grupach: 14 cmH2O), dodatnie ciśnienie w fazie wydechu – EPAP (średnia wartość w obu grupach: 8 cmH2O) oraz stężenie tlenu w mieszaninie wdechowej – % 02 (najczęściej w zakresie 45–50% w obu grupach). Analiza danych w badanej grupie pozwoliła na stwierdzenie, że zastosowanie aparatu do nieinwazyjnej wentylacji typu BiPAP Vision jest skuteczną i dobrze tolerowaną formą zapobiegania ponownej intubacji, wśród chorych tuż po zabiegach kardiochirurgicznych, u których wystąpiły objawy niewydolności oddechowej. Wzbogacenie środków i metod fizjoterapeutycznych – stosowanych w trakcie terapii tego rodzaju chorych – o możliwość nieinwazyjnego wspomagania oddychania zwiększa natomiast skuteczność i efektywność pracy terapeutów.