Chirurgia mikrograficzna – czteroletnie doświadczenia - Bieniek, Andrzej; Kuniewska, Barbara; Wąsik, Feliks; Cisło, Maria; Włodarczyk, Michał (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 1999)
Celem pracy jest określenie zasadności stosowania metod chirurgii mikrograficznej (Mohs, Breuninger) w leczeniu wybranych nowotworów złośliwych skóry. Autorzy wprowadzili do leczenia modyfikacje metody Mohsa wg Breuningera, polegającą na pełnej, trójwymiarowej kontroli histologicznej guza i jego otoczenia przy zastosowaniu preparatyki parafinowej. Materiał: Do zabiegu kwalifikowano raki podstawnokomórkowe (BCC) o zwiększonym ryzyku wznowy, raki kolczystokomórkowe (SCC) raki wywodzące się z przydatków skóry W latach 1994–1998 w Klinice Dermatologicznej we Wrocławiu metodą chirurgii mikrograficznej Mohsa w modyfikacji Breuningera leczono 102 (28 proc.) spośród 364 operowanych nowotworów złośliwych skóry. Wśród leczonych pacjentów było 20 chorych z pierwotnym BCC, 64 ze wznową tego nowotworu, 15 z SCC, 2 z hidradenocarcinoma oraz 1 z rakiem Merkela. Metodyka pracy: Pierwotny margines resekcji wynosił od 3 mm do 1,5 cm W przypadku stwierdzenia zmian nowotworowych w ściśle określonych miejscach obrzeży, poszerzano zakres resekcji w tej projekcji. Pokrycie ubytku wykonywane było z zasady po stwierdzeniu „czystości onkologicznej” Margines wycięcia poszerzono u 52 ze 102 operowanych chorych : 1 x u 36, 2 x u 7, 3 x u 5 oraz więcej niż 3 x u 4 pacjentów. Wyniki: W okresie obserwacji prowadzonej w poszczególnych przypadkach przez okres od 3 miesięcy do 4 lat, (średnio 23 miesiące) wznowy wystąpiły u 4 chorych a w dwóch przypadkach doszło do rozsiewu procesu nowotworowego. Uzyskane wyniki zachęcają nas do kontynuowania leczenia z zastosowaniem chirurgii mikrograficznej.